بررسی رویکردهای نوین آموزشی در تدریس زبان عربی و قرآن کریم

آموزش زبان عربی و قرآن کریم به عنوان دو جزء جدایی ناپذیر از نظام آموزشی ایران، همواره با چالش های متعددی، به ویژه در زمینه ایجاد انگیزه و یادگیری عمیق در دانش آموزان، مواجه بوده است. رویکردهای سنتی که اغلب بر پایه روش ترجمه-دستور (Grammar-Translation) و تکرار و حفظ کردن استوارند، نتوانسته اند به طور کامل اهداف آموزشی مبنی بر درک مطلب، توانایی ارتباطی و فهم کاربردی متون دینی را محقق سازند. این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی و با تکیه بر منابع کتابخانه ای، به بررسی و تحلیل رویکردهای نوین آموزشی در این حوزه می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که گذار از آموزش معلم محور به یادگیری دانش آموزمحور، استفاده از رویکردهای ارتباطی (Communicative Language Teaching)، یادگیری مبتنی بر تکلیف (Task-Based Learning)، تلفیق فناوری های آموزشی (CALL) و به کارگیری اصول گیمیفیکیشن (Gamification) می تواند به طور چشمگیری انگیزه تحصیلی را افزایش داده و به یادگیری معنادار و پایدار منجر شود. این مقاله ضمن شناسایی موانع موجود بر سر راه اجرای این رویکردها، راهکارهای عملی برای معلمان، برنامه ریزان درسی و سیاست گذاران آموزشی ارائه می دهد تا کیفیت آموزش عربی و قرآن در مدارس ارتقاء یابد.

کلیدواژه ها:

آموزش زبان عربی ، تدریس قرآن کریم ، رویکردهای نوین آموزشی ، انگیزش تحصیلی ، یادگیری فعال ، فناوری آموزشی ، روش ارتباطی.