تحلیل انتقادی پیامدهای تربیتی استفاده گسترده از هوش مصنوعی در آموزش رسمی و غیررسمی

در عصر تحول دیجیتال، هوش مصنوعی به عنوان یکی از مهم ترین فناوری های نوظهور، تاثیرات گسترده ای بر نظام های آموزشی رسمی و غیررسمی برجای گذاشته است. این مقاله با رویکردی انتقادی و روش کتابخانه ای، به بررسی پیامدهای تربیتی استفاده فراگیر از هوش مصنوعی در آموزش می پردازد. در بخش های مختلف مقاله، ضمن مرور نظریه های تربیتی و روان شناسی یادگیری، به تحلیل کاربردهای متنوع هوش مصنوعی از جمله یادگیری تطبیقی، ارزیابی خودکار، چت بات های آموزشی و پلتفرم های شخصی سازی شده پرداخته شده است. پیامدهای مثبت این فناوری شامل افزایش دسترسی، ارتقاء تعامل، و بهبود کیفیت یادگیری است؛ اما در مقابل، چالش هایی چون کاهش تعامل انسانی، تهدید استقلال فکری، تبعیض الگوریتمی و تضعیف تربیت اخلاقی نیز مطرح اند. مقاله با تاکید بر تفاوت های موجود میان آموزش رسمی و غیررسمی، نقش نهادهای آموزشی، معلمان و سیاست گذاران را در هدایت مسئولانه این فناوری برجسته می سازد. همچنین با تحلیل مطالعات موردی و ارائه پیشنهاداتی تربیتی، بر ضرورت بازنگری در مفهوم تربیت در عصر هوش مصنوعی تاکید می شود. هدف اصلی مقاله، ایجاد بستری برای تامل انتقادی و اخلاق محور در بهره گیری از هوش مصنوعی در آموزش است تا از فرصت های آن به درستی استفاده شود و از آسیب های احتمالی پیشگیری گردد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، تربیت ، آموزش رسمی ، آموزش غیررسمی ، نقد تربیتی.