مروری بر افزایش پایداری سیستم ها با استفاده از مهندسی اتکاپذیری سایت (SRE) و مهندسی آشوب

در چشم انداز تکنولوژیک کنونی، شرکت ها برای ارائه خدمات خود به سیستم های کامپیوتری پیچیده و چندجزئی وابسته هستند. اختلال یا از کار افتادن تنها یک بخش می تواند کل سیستم را مختل کند. برای مقابله با این موضوع، مهندسی قابلیت اطمینان سایت (SRE) به عنوان یک رشته مهندسی نرم افزار به وجود آمد که بر روی عملیات، ثبات سیستم، دسترسی پذیری و عملکرد بالا تمرکز دارد. با این حال، SRE به تنهایی و با رویکرد واکنشی خود، ممکن است در محیط های بسیار پیچیده برای کشف تمام نقاط ضعف پنهان سیستم کافی نباشد. برای غلبه بر این محدودیت، از مهندسی آشوب (Chaos Engineering) به عنوان یک روش فعال و مکمل استفاده می شود. این رویکرد شامل وارد کردن عمدی و کنترل شده اختلالات در سیستم است تا به طور پیشگیرانه، نقاط ضعف آن را پیش از وقوع یک قطعی واقعی پیدا کند. این آزمایش عمدی انعطاف پذیری سیستم، گامی حیاتی در ساخت سیستم های قوی و قابل اطمینان است. ادغام استراتژیک مهندسی آشوب با SRE مزایای قابل توجهی به همراه دارد. این ترکیب امکان کشف آسیب پذیری های نهفته در سیستم را فراهم می کند که به نوبه خود منجر به سیستمی با ثبات بیشتر و کاهش محسوس در زمان پاسخگویی به حوادث (میانگین زمان تا بازیابی یا MTTR) می شود. این رویکرد پیشگیرانه به جلوگیری از قطعی های بزرگ و در نتیجه افزایش کلی زمان کارکرد سیستم (Uptime) کمک می کند. علاوه بر این، این عمل همکاری بین تیم ها را تقویت می کند، زیرا آن ها باید با یکدیگر برای درک و رفع نقاط ضعفی که در آزمایش های آشوب آشکار می شوند، همکاری کنند. در نهایت، این هم افزایی، SRE را از یک مدل واکنشی به یک مدل پیشگیرانه و کنش گر تبدیل می کند، که در آن قابلیت اطمینان سیستم به طور مداوم بهبود می یابد، نه اینکه صرفا حفظ شود. ترکیب این دو روش برای تضمین ثبات و دسترسی پذیری سیستم های مدرن ضروری است و سازمان ها را قادر می سازد تا خدمات باکیفیت را با اطمینان بیشتری ارائه دهند.

کلیدواژه ها:

مهندسی اطمینان سایت ، مهندسی آشوب ، دسترس پذیری بالا ، پایداری سیستم ، سیستم های توزیع شده