تحلیل روانشناختی دعای بیست و یکم صحیفه سجادیه

این پژوهش با هدف تحلیل روان شناختی دعای بیست و یکم صحیفه سجادیه انجام شده است تا ابعاد هیجانی، شناختی و معنوی این دعا و تاثیر آن بر سلامت روان و کارکرد خانواده بررسی شود. این مطالعه با رویکرد کیفی، به تحلیل روان شناختی دعای بیست و یکم صحیفه سجادیه پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که این دعا با ابراز عمیق اندوه و غم ناشی از خطاها، اعتراف به ضعف و گناهکاری، احساس تنهایی و نیاز مبرم به حمایت الهی، و تاکید بر توکل و امیدآفرینی، چارچوبی جامع برای تنظیم هیجان، افزایش تاب آوری روانی، بازسازی شناختی مثبت و بهزیستی معنوی فراهم می آورد. تحلیل روان شناختی این دعا نشان می دهد که مفاهیمی مانند خوداندیشی، اعتراف، معنابخشی و تنظیم هیجان، سازوکارهایی موثر در کاهش استرس، ارتقای سلامت روان فردی و تقویت روابط خانوادگی هستند. نتیجه گیری این است که دعای بیست و یکم صحیفه سجادیه نه تنها یک متن مذهبی، بلکه ابزاری ارزشمند برای روان شناسان و مشاوران در راستای بهبود سلامت روان و تاب آوری خانواده ها است و توصیه می شود در پژوهش های آینده، کاربردهای درمانی و مداخله ای این دعا در روان درمانی ها و مشاوره های مبتنی بر معنویت مورد مطالعه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تحلیل روان شناختی ، صحیفه سجادیه ، دعا ، سلامت روان