مقایسه روش های سنتی و بازی محور در آموزش

این پژوهش با هدف مقایسه تاثیر روش تدریس بازی محور و روش سنتی بر پیشرفت تحصیلی، انگیزه یادگیری و مهارت های اجتماعی دانش آموزان پایه چهارم ابتدایی انجام شد. این مطالعه به روش شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل اجرا گردید. جامعه آماری شامل دانش آموزان پایه چهارم ابتدایی شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود که از میان آنان، ۵۸ دانش آموز به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۲۸=n) و کنترل (۳۰=n) جایگزین شدند. گروه آزمایش به مدت ۸ جلسه، مفاهیم درس علوم تجربی (فصل های انرژی و مغناطیس) را با استفاده از روش بازی محور (ترکیب بازی های گروهی و دیجیتال) فراگرفتند، در حالی که گروه کنترل همان محتوا را با روش سنتی (سخنرانی و پرسش و پاسخ) آموزش دید. ابزارهای گردآوری داده ها شامل آزمون محقق ساخته پیشرفت تحصیلی، پرسشنامه استاندارد انگیزه یادگیری هارتر (۱۹۸۱) و چک لیست محقق ساخته مهارت های اجتماعی بود. داده ها با استفاده از آزمون های t مستقل، t وابسته و تحلیل کوواریانس در نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بین دو گروه از نظر پیشرفت تحصیلی (۰/۰۰۱>p، ۳۳/۴۸=F) و انگیزه یادگیری (۰/۰۰۱>p، ۵/۴۳=t) تفاوت معناداری وجود دارد، به طوری که میانگین نمرات گروه آزمایش به طور چشمگیری گروه کنترل بود. همچنین، مشاهدات میدانی حاکی از بهبود قابل توجه مهارت های اجتماعی نظیر همکاری، احترام به نظر دیگران و حل تعارض در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل داشت. با استناد به یافته ها می توان نتیجه گرفت که به کارگیری روش بازی محور در مقایسه با روش سنتی، نه تنها منجر به ارتقای پیشرفت تحصیلی و انگیزه درونی دانش آموزان می شود، بلکه بستری اثربخش برای پرورش مهارت های اجتماعی ضروری در آنان فراهم می آورد. بنابراین، این رویکرد در برنامه ریزی درسی دوره ابتدایی به مربیان و سیاست گذاران آموزشی توصیه می گردد.

کلیدواژه ها:

موزش بازی محور ، روش تدریس سنتی ، پیشرفت تحصیلی ، انگیزه یادگیری ، مهارت های اجتماعی ، دوره ابتدایی.