تاثیر خودکنترلی و خویشتن داری معلم در مدیریت موثر کلاس های چالش برانگیز

مدیریت کلاس های چالش برانگیز یکی از مهم ترین دغدغه های معلمان در نظام آموزشی است که تاثیر مستقیمی بر کیفیت آموزش و یادگیری دارد. در این راستا، خودکنترلی و خویشتن داری معلم به عنوان دو مولفه کلیدی روان شناختی نقش مهمی در مدیریت موثر این کلاس ها ایفا می کند. خودکنترلی به معنای توانایی فرد در کنترل احساسات، هیجانات و رفتارهای خود در موقعیت های مختلف است و خویشتن داری به توانایی مقاومت در برابر تحریکات و واکنش های منفی اشاره دارد. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر خودکنترلی و خویشتن داری معلمان بر مدیریت کلاس های چالش برانگیز انجام شد. روش تحقیق توصیفی و از نوع همبستگی است که داده های آن از طریق پرسشنامه های استاندارد خودکنترلی، خویشتن داری و مدیریت کلاس جمع آوری شده است. نمونه شامل ۱۲۰ معلم از مدارس متوسطه شهرستان های لالی و مسجدسلیمان بود که به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند. یافته های تحقیق نشان داد که بین خودکنترلی معلمان و مدیریت موثر کلاس های چالش برانگیز رابطه مثبت و معنی داری وجود دارد؛ به طوری که معلمانی که دارای سطوح بالاتری از خودکنترلی هستند، بهتر می توانند کلاس های پرچالش را مدیریت کرده و به بهبود نظم و کیفیت آموزشی کمک کنند. همچنین خویشتن داری معلمان نیز تاثیر مثبت و معناداری بر مدیریت کلاس داشته است؛ این بدان معناست که معلمان با توانایی کنترل واکنش های هیجانی منفی، توانسته اند تنش ها و تعارضات کلاس را کاهش داده و فضای آموزشی را بهبود بخشند. تحلیل رگرسیون چندمتغیره نشان داد که ترکیب خودکنترلی و خویشتن داری می تواند بخش قابل توجهی از واریانس مدیریت کلاس را تبیین کند. این نتایج اهمیت آموزش مهارت های خودکنترلی و خویشتن داری را در برنامه های توسعه حرفه ای معلمان برجسته می کند و توصیه می شود مدیران آموزشی و سیاست گذاران به منظور ارتقای کیفیت مدیریت کلاس های چالش برانگیز، برنامه های آموزشی مرتبط را گسترش دهند. در نهایت، پژوهشگر به اهمیت تقویت این مهارت ها برای بهبود سلامت روانی معلمان و ایجاد محیط های آموزشی مثبت اشاره می کند.

کلیدواژه ها:

خودکنترلی ، خویشتن داری ، مدیریت کلاس ، کلاس چالش برانگیز ، سلامت روان معلمان