رابطه نوین دانش آموز با دانش در چارچوب زیست بوم های یادگیری دیجیتال

تحولات فناورانه در عرصه آموزش منجر به شکل گیری زیست بوم های یادگیری دیجیتال شده اند که رابطه سنتی میان دانش آموز و دانش را دگرگون کرده اند. این پژوهش با هدف بررسی ابعاد این تحول و بازتعریف نقش دانش آموز در فرآیند یادگیری انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که در محیط های دیجیتال، دانش آموز از یک دریافت کننده منفعل به یک کنش گر فعال، جست وجوگر و تولیدکننده معنا تبدیل می شود. ابزارهای دیجیتال، پلتفرم های یادگیری تطبیقی، و منابع چندرسانه ای، امکان تعامل پویا با دانش را فراهم کرده و زمینه ساز یادگیری خودمبتنی، انعطاف پذیر و شخصی سازی شده شده اند. همچنین، زیست بوم های دیجیتال با فراهم سازی فرصت های بازخورد فوری، همکاری آنلاین، و دسترسی گسترده به منابع، نقش معلم و ساختارهای آموزشی را نیز متحول کرده اند. پژوهش حاضر بر ضرورت بازنگری در الگوهای تربیتی، طراحی برنامه های درسی دیجیتال محور، و توانمندسازی دانش آموزان برای زیست موثر در فضای یادگیری نوین تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

زیست بوم دیجیتال ، یادگیرنده فعال ، بازتعریف دانش ، سواد دیجیتال ، نقش معلم