تطبیق وجوه اجتماعی ادبیات داستانی با ادبیات نمایشی (نسخه های تعزیه) از منظر حماسی در دوره قاجار

نسخه های تعزیه نخستین نمونه از ادبیات نمایشی ایران به حس می آیند، زیرا نخستین متون نمایشی توسط آخوندزاده و میرزا آقا تبریزی زمانی عرضه شد که هنر شبیه خوانی کاملا همه گیر شده بود و نسخه های تعزیه در دسترس عموم قرار گرفته بود. این متون دقیقا حاصل یک رنسانسی ادبی در دوران قاجار به حساب می آیند که با خارج شدن موسیقی از حصار تحریم مذهبی، اشعار تعزیه با موسیقی همگام و اجرا میشد. علی رغم اینکه محتوای متون تعزیه بر اساس واقعیات تاریخی شکل گرفته بود، اما رد پایی از ادبیات داستانی دوره قاجاریان نیز در متن نسخه های تعزیه بروز نموده اند، به نحوی که شخصیتها و متون تعزیه با ادبیات داستانی قابل تطبیق میباشند در این مقاله با بررسی ادبیات داستانی دوره قاجار و تطبیق آن با ادبیات نمایشی مذهبی که همان نسخ تعزیه باشند، از منظر حماسه وجوه اشتراک این دو مقوله با تاکید بر قصه های امیرارسلان نامدار ملک جمشید و حسین کرد شبستری مورد واکاوی قرار خواهد گرفت.

کلیدواژه ها:

تعزیه ، نسخه ملک ، جمشید ، امیر ارسلان ، حسین کرد شبستری ، امام علی