مطالعه تاثیر سیاسی و اجتماعی روضه های خانگی در مکتب نجف

بخش سوم: هیات سرمایه اجتماعی و نظم سیاسی. مطالعه تاثیر سیاسی و اجتماعی روضه های خانگی در مکتب نجف. حوزه های علمیه از گذشته تاکنون خاستگاه آراء و اندیشه های گوناگونی بوده اند که منهج فکری هر کدام را شکل میداده اند این منهجهای فکری نشانگر رویکردهای هر حوزه به مسائل سیاسی و اجتماعی دوران مختلف نیز بوده اند، به گونه ای که بر اساس این رویکرد افراد مطرح آن و همچنین مکان شکل گیری و پایگاه آن حوزه را «مکتب» نامیده اند؛ مانند مکتب قم مکتب سامرا و مکتب نجف. مکتب نجف با قدمتی هزارساله، همواره مرکز تجمع بزرگان تشیع بوده است. افراد شاخص این مکتب شامل شیخ طوسی، علی بن کرکی، احمد بن محمد اردبیلی، سید مهدی بحرالعلوم، شیخ محمدحسن نجفی، شیخ مرتضی انصاری و آخوند ملامحمدکاظم خراسانی میشوند که هر کدام نقش ویژه ای در توسعه علوم دینی و فقهی داشتهاند این مکتب به علت قدمت و اثرات بی بدیل خود در تاریخ تشیع همواره مرکز احیای سنتهای دینی از جمله عزاداری برای اهل بیت عصمت و طهارت بوده است. علمای این مکتب با برگزاری مجالس عزاداری خانگی به احیای امر اهل بیت می پرداخته اند که این جلسات آثار سیاسی و اجتماعی مختلفی بر جای میگذاشته است. در این مقاله، با استفاده از روش مصاحبه نیمه ساختاریافته به دنبال مطالعه تاریخی این اثرات سیاسی و اجتماعی منبعث از روضه های خانگی هستیم تا به تبیینی از عملکرد این نهاد اثر گذار در تاریخ تشیع برسیم. نتایج تحقیق نشان میدهد که این مجالس نقش مهمی در تقویت و ترویج ایده های مقاومت و همبستگی اجتماعی در مکتب نجف ایفا کرده اند.

کلیدواژه ها:

روضه ی خانگی ، رویکرد سیاسی و اجتماعی ، مکتب نجف