بخش اول: مبانی اجتماعی و روش شناسی بنیادین هیات

هیات های عزاداری یکی از مهمترین و تاثیرگذارترین مناسک در تاریخ تشیع بوده اند. در میان صاحب نظرانی که در این تشکل عظیم نظریه پردازی کرده اند؛ رویکردها سلایق و در نتیجه اختلاف نظرات فراوانی وجود دارد. باید توجه داشت فهم صحیح از جایگاه هیات در امتسازی شیعی، اولا نیازمند رجوع به آیات روایات، سیره و سنت ائمه ی اطهار بوده و ثانیا نیازمند روش شناسی صحیح برای درک درست قول و فعل این بزرگواران است؛ تا بتوان گستره و عظمت قول و فعل ائمه ی اطهار را به دور از انحرافات و تحریفات و کج فهمی ها فهم کرد. با رجوع به آیات و روایات، می توان گفت که هیئات منازل سلوک جمعی هستند. بدین معنا که با شرکت در مجالس عزاداری، انسان بلاکش مصائب معصومین می شود. بکاء، وجود انسان را گداخته و روح او را به ساحت ولایت گره میزند. وقتی روح انسان به ائمه ی اطهار گره خورد به مقام معیت و سلوک با امام می رسد حال باید دانست که هیئات منازل سلوک جمعی هستند بدین معنا که هیئات قلوب جامعه ی مومنین را به ساحت ولایت گره زده و سبب میشود جامعه با مصائب و بلای ائمه ی اطهار سالک شود. سلوک جمعی با امام مقدمه ی امتسازی ولایی است. بدین معنا که وقتی قلوب مومنین با امام گره خورد، روابط اجتماعی نیز بر محور ولایت ائمه ی اطهار ها شکل می.گیرد. عالی ترین ثمره ی سلوک ،جمعی مهیا شدن جامعه برای ظهور امام زمان است. در مقاله ی حاضر به تبیین و تفصیل مولفه ها و مقدمه های ذکر شده پرداخته شده است.

کلیدواژه ها:

هیات ، تمدن مناسک ، عزاداری انقلاب اسلامی ، عاشورا ، سلوک