نقش اصل حسن نیت در اجرای قراردادهای مدنی در حقوق ایران و بررسی تحولات آن در رویه قضایی

اصل حسن نیت به عنوان یکی از ارکان بنیادین اجرای قراردادهای مدنی نقش کلیدی در تضمین عدالت و تعادل در روابط قراردادی ایفا می کند. این اصل علاوه بر بازتاب در قانون مدنی، ایران در رویه قضایی نیز تحولات قابل توجهی داشته است که نشان دهنده توجه روزافزون دادگاه ها به ارزش های اخلاقی و اجتماعی در تفسیر و اجرای قراردادها است. مقاله حاضر با رویکردی نظری و تحلیلی ضمن بررسی مبانی فقهی و حقوقی اصل حسن نیت به تحلیل نقش آن در اجرای قراردادهای مدنی و بررسی تغییرات و تحولات مرتبط در رویه قضایی ایران می پردازد. نتایج پژوهش بیانگر آن است که اصل حسن نیت فراتر از یک قاعده حقوقی، صرف به ابزار تامین عدالت قراردادی تبدیل شده است که در جهت پرکردن خلاهای قانونی و جلوگیری از سوءاستفاده های قراردادی به کار گرفته می شود. این اصل ضمن حفظ توازن منافع طرفین بر اهمیت اخلاق و اعتماد متقابل در قراردادها تاکید می ورزد و به عنوان رکن مکمل حقوق قراردادی شناخته می شود.

کلیدواژه ها:

اصل حسن نیت ، نیت اجرای قرارداد ، حقوق مدنی ، ایران ، رویه قضایی ، عدالت ، قراردادی ، اخلاق قراردادی ، تفسیر قرارداد