کارایی برخی علف کش های پس رویشی در کنترل علف های هرز نخود آبی(Cicer arietinum L) در جنوب کرمان

نخود زراعی (Cicer arietinum L.) یکی از مهم ترین بقولات به شمار می رود. به منظور بررسی تاثیر علف کش های مختلف بر کنترل علف های هرز در مزرعه نخود، آزمایشی در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با ۸ تیمار و چهار تکرار در مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی جنوب کرمان در سال ۱۴۰۰ انجام شد. تیمارهای آزمایش شامل کاربرد علف کش های بنتازون (بازاگران ام® ۳ لیتر در هکتار)، بن سولفورون متیل (لونداکس® ۳ لیتر در هکتار)، بنتازون (بازاگران ام® ۳ لیتر در هکتار)+یکبار وجین دستی ، پنوکسالام (ریزلان® ۵/۱ لیتر در هکتار)، اگزادیازون+اکسی فلورفن (رونستار® + گل® ۵ /۱ + ۲ لیتر در هکتار)، ایمازاتاپیر (پرسوئیت® ۵/۱ لیتر در هکتار)، شاهد عاری از علف هرز و شاهد آلوده به علف هرز صورت گرفت. چهار هفته پس کاربرد علف کش ها تراکم علف های هرز، وزن تر و خشک علف های هرز و در پایان برداشت تعداد غلاف در بوته، وزن هزار دانه و عملکرد نخود در واحد سطح اندازه گیری شد. نتایج آزمایش نشان داد بین تیمارهای علف کش مورد مقایسه اختلاف معنی داری مشاهده شد. به گونه ای که بیشترین میزان عملکرد دانه نخود (۲۶۹۰ کیلوگرم در هکتار) درتیمار شاهد عاری از علف هرز و پس از آن، در تیمار علف کشی اگزادیازون+ اکسی فلورفن (۲۶۶۰کیلوگرم در هکتار) و تیمار بن سولفورون متیل (۲۲۱۶کیلوگرم در هکتار) مشاهده شد، کمترین عملکرد نخود در تیمار شاهد آلوده به علف هرز با (۵۴۰ کیلوگرم در هکتار) مشاهده شد. با توجه به نتایج کاربرد علف کش اگزادیازون+ اکسی فلورفن و علف کش بن سولفورون متیل به صورت پس رویشی، مناسب ترین تیمار برای کنترل علف های هرز مزارع نخود زمستانه در جنوب کرمان است.

کلیدواژه ها:

عملکرد ، کنترل شیمیایی ، علف کش ، نخود