اهمیت آموزش مهارت های زندگی در برنامه درسی مدارس

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 75

فایل این مقاله در 23 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

HCWNT02_2123

تاریخ نمایه سازی: 12 مهر 1404

چکیده مقاله:

امروزه تحولات سریع اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و فناوری، دانش آموزان را با چالش های متعددی در زندگی شخصی، تحصیلی و اجتماعی مواجه کرده است. در چنین شرایطی، آموزش مهارت های زندگی به عنوان یکی از نیازهای اساسی نظام آموزشی مطرح می شود. مهارت های زندگی، مجموعه ای از توانایی های روانی، اجتماعی و رفتاری هستند که فرد را در مواجهه با فشارها و تنش های روزمره یاری می دهند و موجب سازگاری بهتر او با محیط می گردند. این مهارت ها شامل خودآگاهی، همدلی، مهارت های ارتباطی، تصمیم گیری، حل مسئله، تفکر انتقادی، تفکر خلاق، مدیریت هیجان، مدیریت استرس و مهارت های مقابله ای هستند. گنجاندن آموزش این مهارت ها در برنامه درسی مدارس می تواند نقش موثری در رشد همه جانبه دانش آموزان داشته باشد و آنان را برای زندگی موفق، سالم و مسئولانه آماده سازد. آموزش مهارت های زندگی به کاهش آسیب های اجتماعی، افزایش سلامت روان، تقویت خودکارآمدی، ارتقاء اعتماد به نفس و بهبود کیفیت روابط میان فردی منجر می شود. همچنین این آموزش ها در کاهش رفتارهای پرخطر، پیشگیری از اعتیاد، خشونت، افت تحصیلی و ناسازگاری های اجتماعی موثر است. با توجه به اهمیت و نقش کلیدی آموزش مهارت های زندگی، طراحی برنامه های منسجم، کاربردی و متناسب با نیازهای دانش آموزان ضروری است. معلمان به عنوان مجریان اصلی این آموزش، باید از مهارت های لازم برخوردار باشند و دوره های تخصصی برای توانمندسازی آن ها پیش بینی شود. همچنین همکاری خانواده ها، مشاوران و سایر نهادهای مرتبط در اجرای موفق این آموزش ها بسیار مهم است. برای اثربخشی بیشتر، آموزش مهارت های زندگی باید در تمام سطوح تحصیلی و به صورت مستمر و تلفیقی با سایر دروس ارائه شود. مدارس باید محیطی امن، حمایتی و انگیزشی فراهم آورند تا دانش آموزان بتوانند مهارت های آموخته شده را تمرین و تجربه کنند. از سوی دیگر، ارزیابی منظم اثربخشی این آموزش ها به بهبود کیفیت و استمرار آن کمک خواهد کرد. آموزش مهارت های زندگی نباید به صورت مقطعی یا شعاری اجرا شود، بلکه باید به یک بخش جدانشدنی از نظام آموزشی کشور تبدیل گردد. توسعه این آموزش ها، سرمایه گذاری بلندمدتی برای ارتقای سرمایه انسانی و اجتماعی محسوب می شود. در نهایت، نظام آموزشی باید با نگاهی جامع و آینده نگر، زمینه رشد متوازن، پایدار و توانمندسازی نسل آینده را فراهم آورد.

نویسندگان

مریم آرمش

کارشناسی آموزش وپرورش ابتدایی

صالح رفیعی

کارشناسی ارشد حسابداری

زهرا حسین زاده

کارشناسی ارشدمدیریت اجرایی

احمد دلاور

کارشناسی ارشد زبان وادبیات فارسی