بازخوانی میان رسانه ای تاثیرات زبان بصری عکاسی معاصر بر روایت پردازی در نقاشی مفهومی ایران (۱۳۸۰-۱۴۰۰) با تاکید بر نظریه بارت

مقاله حاضر به واکاوی تاثیر زبان بصری عکاسی معاصر بر روایت پردازی در نقاشی مفهومی ایران طی سالهای ۱۳۸۰ تا ۱۴۰۰ می پردازد. هدف پژوهش، تحلیل سازوکار ورود و نقش آفرینی زبان عکاسی در شکل دهی و باز آفرینی روایتهای بصری در آثار نقاشی مفهومی معاصر است. این تحقیق با رویکرد کیفی و مبتنی بر خوانش نشانه شناسانه آثار هنری به ویژه با اتکا بر نظریه های نشانه شناسی تصویر رولان بارت سامان یافته است. چارچوب مفهومی پژوهش بر مبنای مفاهیم بنیادین استودیوم پونکتوم (Punctum) بارت و سایر ایده های مرتبط با متن میان رسانه ای طراحی شده است. یافتههای پژوهش نشان میدهد که زبان بصری عکاسی معاصر، با پیوند واقع نمایی و لایه های عمیق معنایی، نقشی کلیدی در خلق ساختارهای روایتی و چندلایه در نقاشی مفهومی ایفا میکند تحلیل نمونه های منتخب آثار نقاشی نشانگر آن است که عناصر عکاسانه ای نظیر قاب بندی دوربین، ژست سوژه ها، نورپردازی و جلوه مستند گرایانه ساختارهای نوینی از روایت واقعیت و دلالت نمادین را به نقاشی مفهومی وارد کرده اند. به این ترتیب، زبان عکاسی نه تنها ابعاد مستندسازی و واقع نمایانه نقاشی را تقویت میکند بلکه موجب چندسطحی شدن روایت، فضاسازی زمانی مکانی و برجسته سازی معانی ضمنی در بستر هنر معاصر ایران می گردد.

کلیدواژه ها:

نقاشی مفهومی ، عکاسی معاصر ، نشانه شناسی رولان بارت ، استودیوم ، پونکتوم