طراحی الگوی تصمیم گیری راهبردی در برنامه ریزی درسی مدارس

با پیچیده تر شدن محیط های آموزشی و افزایش انتظارات از نظام های تعلیم و تربیت، ضرورت بازنگری در شیوه های برنامه ریزی درسی مدارس به ویژه از منظر راهبردی بیش از پیش احساس می شود. این تحقیق به بررسی اثرات تصمیم گیری راهبردی در برنامه ریزی درسی بر کیفیت آموزشی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان پرداخته است. این مطالعه به روش مروری روایتی انجام شد. در مرحله اول، مقالات فارسی از پایگاه های داخلی و مقالات انگلیسی از پایگاه های معتبر بین المللی با کلیدواژه هایی چون «تصمیم گیری راهبردی»، «برنامه ریزی درسی»، «کیفیت آموزشی»، «عملکرد تحصیلی» جستجو شد. پس از غربالگری، ۶۲ مقاله مرتبط برای بررسی دقیق انتخاب گردید. یافته ها نشان داد که تصمیم گیری راهبردی تاثیر بسزایی در بهبود کیفیت تدریس و یادگیری دانش آموزان دارد. با استفاده از ابزارهایی مانند تحلیل SWOT، سناریونویسی آموزشی و نقشه راه یادگیری، می توان تصمیمات موثرتری در طراحی دروس اتخاذ کرد. این رویکردها موجب ارتقای انگیزش درونی دانش آموزان، بهبود عملکرد تحصیلی و افزایش رضایت آنها از فرآیند یادگیری می شود. همچنین، مشارکت فعال ذی نفعان مختلف مانند معلمان، مدیران و والدین، به عنوان عوامل تقویت کننده در فرآیند تصمیم گیری راهبردی تاثیرگذار بوده است. در نهایت، تحقیق نشان داد که استفاده از تصمیم گیری های راهبردی می تواند به طور موثر به نیازهای آموزشی و اجتماعی دانش آموزان پاسخ دهد و به ارتقای کیفیت آموزش در مدارس کمک کند.

کلیدواژه ها:

تصمیم گیری راهبردی ، برنامه ریزی درسی ، آموزش ، راهبرد ، مدرسه