تحلیل نظری از اثرات آموزش خودتنظیمی هیجانی بر بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان ابتدایی

چکیدهپژوهش حاضر با هدف بررسی اثر آموزش خودتنظیمی هیجانی بر بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان ابتدایی انجام شده است. خودتنظیمی هیجانی به توانایی کنترل و مدیریت هیجانات فرد در موقعیت های مختلف اطلاق می شود و شامل مهارت هایی مانند شناسایی احساسات، مدیریت اضطراب، تاخیر در پاسخ های تکانشی و استفاده از راهبردهای مقابله ای مناسب است. این مهارت ها نقش مهمی در افزایش تمرکز، توجه و انگیزه یادگیری دارند و می توانند به دانش آموزان کمک کنند تا در مواجهه با چالش های تحصیلی عملکرد بهتری از خود نشان دهند. آموزش خودتنظیمی هیجانی از طریق تمرین های عملی، بازی های آموزشی و بازخوردهای مستمر به دانش آموزان امکان می دهد تا رفتارهای هیجانی خود را در شرایط مختلف کنترل کرده و محیط کلاس را به فضایی مناسب برای یادگیری تبدیل کنند.یافته های نظری نشان می دهند که دانش آموزانی که مهارت های خودتنظیمی هیجانی بالاتری دارند، بهتر قادر به مدیریت استرس، اضطراب امتحان و فشارهای تحصیلی هستند و عملکرد تحصیلی آن ها به طور قابل توجهی بهبود می یابد. آموزش این مهارت ها موجب افزایش توانایی حل مسئله، تقویت انگیزه و ایجاد عادات یادگیری موثر در دانش آموزان می شود. علاوه بر این، توسعه خودتنظیمی هیجانی باعث بهبود تعاملات اجتماعی، کاهش رفتارهای منفی و افزایش اعتمادبه نفس دانش آموزان می گردد و در نتیجه جو روانی-اجتماعی کلاس نیز بهبود می یابد. بنابراین، آموزش خودتنظیمی هیجانی به عنوان یکی از موثرترین راهکارهای ارتقای عملکرد تحصیلی و سلامت روانی دانش آموزان ابتدایی محسوب می شود و می تواند پایه ای محکم برای یادگیری پایدار و رشد همه جانبه آنان فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

آموزش ، خود تنظیمی ، عملکرد تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی