بررسی وضعیت جمع آوری پلاسما در جهان به منظور تهیه ی داروهای مشتق از پلاسما

مقاله مروری مقدمه: پلاسمای انسانی منبع حیاتی پروتئین های درمانی است و پلاسمافرزیس روش اصلی جمع آوری آن محسوب می شود. مطالعه حاضر به بررسی وضعیت جمع آوری پلاسما در ایران و سایر کشورها و تاثیر سیاست های مدیریتی و تشویقی بر خودکفایی و سلامت اهداکنندگان و بیماران می پردازد. سازمان جهانی بهداشت و سایر سازمان های بین المللی بر اهدای داوطلبانه پلاسما تاکید دارند، زیرا موجب کاهش خطر انتقال بیماری های عفونی، تضمین سلامت اهداکنندگان، و دسترسی برابر به فرآورده های خونی می شود. شرح مقاله: در ایران، پلاسمافرزیس تنها توسط مراکز خصوصی و با پرداختی بیش از حداقل دستمزد انجام می شود و سازمان انتقال خون تنها با ارسال مازاد پلاسمای بازیافتی در تهیه داروهای مشتق از پلاسما مشارکت دارد. با توجه به دستیابی این سازمان به اهدای ۱۰۰ درصد داوطلبانه خون در کشور، مشارکت آن در جمع آوری پلاسما می تواند با جذب اهداکنندگان داوطلب، به کاهش دفعات اهدای پلاسما توسط هر فرد، کاهش عوارض ناشی از اهدای مکرر و ارتقای سلامت اهداکنندگان بیانجامد. در کشورهای اروپایی، پلاسمافرزیس یا فقط توسط مراکز دولتی به صورت داوطلبانه (هلند، فرانسه، و ...) یا توسط مراکز دولتی با مشارکت بخش خصوصی که معمولا مشوق مادی ارائه می کنند (آلمان، اتریش، و...) انجام می شود. قرارگیری مراکز پلاسمافرزیس خصوصی در مناطق کم درآمد نشانه سیاست های جذب اهداکننده با تشویق مالی است که سلامت اهداکنندگان را به خطر می اندازد و وابستگی به گروه های آسیب پذیر را افزایش می دهد. نتیجه گیری: آگاهی بخشی عمومی درباره مزایای اهدای داوطلبانه پلاسما، مشارکت بخش دولتی، به روزرسانی تجهیزات، پایش منظم سلامت اهداکنندگان، ارائه ی مشوق های غیرمادی و استفاده از فناوری های پیشرفته تشخیص و حذف پاتوژن، گام های موثری برای خودکفایی و تامین ایمن داروهای مشتق از پلاسما هستند.

کلیدواژه ها:

پلاسما ، پلاسمافرزیس ، فرآورده های دارویی مشتق از پلاسما ، اهدای پلاسما ، اهدا کننده ی پلاسما ، اهدای داوطلبانه بدون پاداش خون ، مشوق های اهدا