تاثیر یادگیری ترکیبی بر یادگیری خودگردان و خودتنظیمی دانش آموزان

در چشم انداز آموزشی قرن بیست و یکم، هدف غایی آموزش فراتر از انتقال دانش محتوایی، به سمت پرورش یادگیرندگان مادام العمر است که قادر به هدایت و مدیریت فرآیند یادگیری خود باشند. در این راستا، صلاحیت های "یادگیری خودگردان" و "یادگیری خودتنظیمی" به عنوان نتایج کلیدی و ضروری آموزش مدرن شناخته می شوند. این مقاله مروری به تحلیل عمیق این موضوع می پردازد که چگونه الگوی "یادگیری ترکیبی"، با ساختار منحصر به فرد خود که کنترل و مسئولیت بیشتری را به دانش آموز واگذار می کند، به عنوان یک کاتالیزور قدرتمند برای توسعه این صلاحیت های حیاتی عمل می کند. با تکیه بر ادبیات پژوهشی، استدلال می شود که مولفه آنلاین و انعطاف پذیر یادگیری ترکیبی، یک "محیط تمرینی" معتبر و طبیعی برای دانش آموزان فراهم می آورد تا مهارت های کلیدی مانند برنامه ریزی، مدیریت زمان، تعیین هدف، نظارت بر پیشرفت و خودارزیابی را تمرین و درونی سازی کنند. این بررسی نشان می دهد که یادگیری ترکیبی با تغییر کانون کنترل از معلم به یادگیرنده، به طور نظام مند دانش آموزان را از حالت دریافت کنندگان منفعل به عاملان فعال و مدیران فرآیند یادگیری خود تبدیل می کند. در نهایت، نتیجه گیری می شود که بزرگترین پتانسیل یادگیری ترکیبی، نه در جنبه فناورانه آن، بلکه در توانایی آن برای ایجاد یک ساختار پداگوژیک است که به طور ذاتی، استقلال، مسئولیت پذیری و آگاهی فراشناختی را در دانش آموزان پرورش می دهد.

کلیدواژه ها:

یادگیری ترکیبی ، یادگیری خودگردان ، یادگیری خودتنظیمی ، مهارت های فراشناختی ، عاملیت دانش آموز ، انگیزش تحصیلی