تبیین ابعاد و مبانی حکمت در ارتباط طبیعت با معماری ایران

معماری ایران نیز علاوه برساحت های گوناگون معماری به واسطه بازنمایی مفاهیم حکمی و فراهم آوردن امکان تجربه معنوی آن ، از نظامی فراگیر در خوزه معنا و مفهوم حکمی برخوردار است و هدف پژوهش حاضر نشان دادن این ساختار معنایی مبتنی بر تجارب فضا- زمان و معانی حکمی موجود در آن با هدف برقراری ارتباط بین عناصر طبیعت و معماری بومی است. روش تحقیق، «توصیفی- تحلیلی» مشتمل بر مطالعات کتابخانه ای و اسنادی و روش تحلیل کالبدی مبتنی بر مطالعات میدانی است. یافته های تحقیق نشان می دهد عناصر طبیعت آب، گیاه و نور تاثیر بسیاری بر روح و روان انسان داشته و به کارگیری این عناصر در طراحی خانه های امروزی نه تنها مهم بلکه ضروری می نماید. در فضاهای سکونتی پیشینیان این مرزو بوم، مفهوم خانه به عنوان مکانی که نه تنها برای رفع نیازهای اولیه از آن استفاده می شد بلکه به عنوان معنای اصلی آن یعنی مکانی که آدمی هویت فردی خود را در آن می یابد، وجود داشت.

کلیدواژه ها:

حکمت ، طبیعت ، معماری ایران.