نقش برنامه ریزی شهری در کاهش نابرابری های اجتماعی و فضایی در شهرها

نابرابری های اجتماعی و فضایی از مهم ترین چالش های شهرهای معاصر به ویژه در کشورهای در حال توسعه هستند. این نابرابری ها در قالب تفاوت دسترسی به خدمات عمومی، توزیع نامتوازن زیرساخت ها، تمرکز فقر در برخی محلات، و شکاف های عمیق میان مناطق برخوردار و محروم نمود می یابند. برنامه ریزی شهری به عنوان ابزاری راهبردی می تواند با ایجاد الگوهای متوازن توسعه، ارتقای عدالت فضایی و اجتماعی و تقویت مشارکت شهروندان، نقش موثری در کاهش این نابرابری ها ایفا کند. مقاله حاضر با رویکرد مروری–کاربردی، ضمن مرور مبانی نظری عدالت اجتماعی و فضایی و مطالعات انجام شده در ایران و جهان، به تحلیل نقش برنامه ریزی شهری در کاهش نابرابری ها پرداخته و چالش ها و راهکارهای سیاستی در این حوزه را مورد بررسی قرار می دهد.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی شهری ، عدالت فضایی ، عدالت اجتماعی ، نابرابری شهری ، توسعه پایدار