نقش راهبردهای خودتنظیمی یادگیری در بهبود عملکرد درسی دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش راهبردهای خودتنظیمی یادگیری در بهبود عملکرد درسی دانش آموزان دوره متوسطه است. خودتنظیمی یادگیری به عنوان یک فرایند شناختی فراشناختی و انگیزشی، مجموعه ای از راهبردهایی است که دانش آموزان را قادر می سازد تا با برنامه ریزی، نظارت، کنترل و ارزیابی مداوم فعالیت های یادگیری، عملکرد تحصیلی خود را ارتقا دهند. در این پژوهش، با استفاده از رویکرد توصیفی تحلیلی و مرور مطالعات انجام شده در ایران، نشان داده می شود که به کارگیری راهبردهایی مانند هدف گذاری، مدیریت زمان، خودنظارتی، خودپاداش دهی و راهبردهای انگیزشی، می تواند به بهبود معنادار نمرات درسی و کاهش اضطراب امتحان منجر شود. نتایج حاکی از آن است که دانش آموزانی که سطح بالاتری از خودتنظیمی دارند، در مقایسه با همسالان خود، در مهارت های یادگیری فعال تر بوده و عملکرد درسی بهتری کسب می کنند. این یافته ها می تواند در برنامه ریزی آموزشی و طراحی مداخلات مشاوره ای مدارس به کار گرفته شود.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی یادگیری ، عملکرد درسی ، راهبردهای شناختی ، دانش آموزان متوسطه ، انگیزش