پیش بینی خود ناتوان سازی تحصیلی براساس درگیری تحصیلی و تاب آوری در دانش آموزان دبستانی

مقدمه: یکی از شایعترین رفتارها در بین دانش آموزان دبستانی که تبعات جبرانناپذیری در زمینه تحصیلی بهدنبال دارد و گزارشات حاکی از شیوع روزافزون آن در جمعیت دانش آموزی است، خودناتوان سازی میباشد. براین اساس پژوهش حاضر با هدف پیشبینی خودناتوانسازی تحصیلی براساس درگیری تحصیلی و تاب آوری در دانش آموزان دبستانی انجام شد. روش کار: طرح پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی بود. تمامی فراگیران دختر پایه پنجم ابتدایی مدارس دولتی شهر ایلام در سال تحصیلی ۱۴۰۴ جامعه آماری پژوهش را تشکیل دادند، که از میان آنها با روش نمونهگیری در دسترس تعداد ۱۲۰ نفر انتخاب شد. برای جمعآوری دیتاها از پرسشنامه خودناتوانسازی تحصیلی-جونز و رودوالت، پرسشنامه درگیری تحصیلی-زرنگ و پرسشنامه تابآوری-دیویدسون و کانور استفاده شد. تحلیل دادهها با روشهای آمار توصیفی، همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه با نرمافزار آماری SPSS-v۲۶ انجام شد. یافتهها: نتایج نشان داد که بهترتیب بین نمرات درگیری تحصیلی (۵۱۶/۰-=r)، تابآوری (۴۱۷/۰-=r) و هر یک از ابعاد آنها شامل، درگیری شناختی، رفتاری، انگیزشی، ادراک شایستگی، ادراک کنترل و پذیرش تغییرات با خودناتوانسازی تحصیلی در فراگیران، ارتباط منفی و معناداری وجود دارد (۰۵/۰>p). براساس ضریب تعیین تعدیل شده بهترتیب درگیری تحصیلی ۱۸ درصد و تاب آوری ۲۲ درصد از واریانی خودناتوانسازی تحصیلی در فراگیران را تبیین کردهاند و هر سه عامل درگیری تحصیلی، همراه با سه عامل ادراک شایستگی، ادراک کنترل و پذیرش تغییرات توانستند واریانس خودناتوانسازی تحصیلی را تبیین کنند. نتیجه گیری: با توجه به نتایج پیشنهاد میشود خانواده ها و مسئولین مدارس جهت مدیریت رفتارهای فراگیران علاوه بر یادگیری به درگیری تحصیلی و تاب آوری توجه داشته باشند.

کلیدواژه ها:

خودناتوان سازی تحصیلی ، درگیری تحصیلی ، تاب آوری ، دانش آموز