چگونه توانستم با بهره گیری از فعالیت های فردی و گروهی، اعتمادبه نفس دانش آموزان پسر پایه متوسطه اول را افزایش دهم

اعتمادبه نفس یکی از مولفه های کلیدی رشد شخصیتی و موفقیت تحصیلی دانش آموزان است که تاثیر مستقیم بر عملکرد تحصیلی، روابط اجتماعی و انگیزه یادگیری دارد. دانش آموزانی که از اعتمادبه نفس بالایی برخوردارند، توانایی بیشتری در ابراز خود، مواجهه با چالش ها و پذیرش مسئولیت های فردی و گروهی دارند. در مقابل، دانش آموزان با اعتمادبه نفس پایین اغلب از شرکت در فعالیت های کلاسی اجتناب می کنند، در جمع هم سالان کم فعال هستند و از بیان نظر یا انجام کارهای نو و خلاقانه خودداری می کنند.در دوره متوسطه اول، به دلیل تغییرات روانی و اجتماعی نوجوانان، اهمیت اعتمادبه نفس بیشتر می شود. این دوره، زمان شکل گیری هویت فردی و اجتماعی است و دانش آموزانی که از اعتمادبه نفس کافی برخوردار نیستند، ممکن است در برقراری ارتباط با هم کلاسی ها دچار مشکل شوند و حتی در فعالیت های تحصیلی و اجتماعی مشارکت کمی داشته باشند. کاهش اعتمادبه نفس می تواند منجر به اضطراب، گوشه گیری و کاهش انگیزه تحصیلی شود.هدف این اقدام پژوهی، بررسی و اجرای راهکارهای عملی برای افزایش اعتمادبه نفس دانش آموزان پسر پایه متوسطه اول است. این راهکارها شامل فعالیت های فردی و گروهی، روش های مشارکتی، تقویت مهارت های اجتماعی و ایجاد فرصت های موفقیت کوچک و قابل دستیابی است. با اجرای این روش ها، انتظار می رود دانش آموزان بتوانند توانایی خود را بهتر شناسایی کنند، در کلاس مشارکت فعال داشته باشند و مهارت های اجتماعی و شخصی خود را بهبود بخشند.اجرای این اقدام پژوهی می تواند به معلمان کمک کند تا با استفاده از روش های عملی و قابل اجرا، اعتمادبه نفس دانش آموزان را افزایش دهند و محیطی یادگیری محور، حمایتگر و انگیزه بخش ایجاد کنند. همچنین، نتایج این پژوهش می تواند الگویی برای برنامه ریزی آموزشی و مداخلات روان شناختی مدرسه فراهم آورد تا دانش آموزان در مسیر رشد فردی و اجتماعی موفق تر عمل کنند.