تحلیل و بهینه سازی شبکه جمع آوری و هدایت آبهای سطحی با رویکرد بهره برداری پایدار در خدمات شهری و فضای سبز

مدیریت بهینه و پایدار آبهای سطحی یکی از مهمترین چالش های خدمات شهری و توسعه فضای سبز است که تاثیر فراوانی بر کیفیت زیستگاه های شهری، شرایط اقلیمی، ایمنی و رضایت شهروندان دارد. پژوهش حاضر به تحلیل و بهینه سازی شبکه های جمع آوری و هدایت آبهای سطحی با رویکرد بهره برداری پایدار در خدمات شهری و فضای سبز می پردازد تا بتواند نقش و تاثیر این شبکه ها را در بهبود عملکرد سیستم های شهری و افزایش کیفیت محیط زیست بررسی نماید. در این تحقیق، پنج فرضیه اصلی مطرح شده که به ترتیب رابطه میان استفاده از شبکه های جمع آوری آبهای سطحی با افزایش کیفیت زیستگاه های شهری، بهبود کارایی سیستم های حفاظتی، افزایش مقاومت کاربردی و اقتصادی، بهبود شرایط اقلیمی و حفظ محیط زیست و نیز تاثیر بهینه سازی این شبکه ها بر رضایت شهروندان و جذابیت شهر را مورد ارزیابی قرار داده اند. تحلیل آماری با استفاده از آزمون همبستگی اسپیرمن بر روی داده های ۹۰ نمونه، نشان دهنده وجود روابط مثبت و معنادار میان بهره برداری پایدار از شبکه های جمع آوری آبهای سطحی و تمامی متغیرهای مورد مطالعه است. این نتایج بیانگر آن است که بهبود و بهینه سازی این شبکه ها نه تنها موجب ارتقای زیستگاه ها و افزایش تنوع زیستی شهری می شود، بلکه نقش موثری در افزایش ایمنی و کاهش ریسک های محیطی و شهری ایفا می کند. همچنین، گسترش کاربردهای این شبکه ها از نظر اقتصادی و عملیاتی رونق خاصی یافته که می تواند زمینه ساز توسعه پایدار خدمات شهری شود و نقش مهمی در بهینه سازی مصرف منابع و کاهش هزینه ها داشته باشد. از سوی دیگر، این شبکه ها با بهبود شرایط اقلیمی و حفاظت از محیط زیست شهری باعث افزایش کیفیت زندگی و حفظ تعادل اکوسیستم های شهری می شوند که اهمیت آن در مواجهه با تغییرات اقلیمی روزافزون دوچندان شده است.

کلیدواژه ها:

شبکه جمع آوری آبهای سطحی ، بهره برداری پایدار ، فضای سبز شهری ، بهینه سازی ، مدیریت شهری ، کیفیت زیستگاه