آموزه ی نجات و منجی باوری در ادبیات عرفانی اسطوره ای اندونزی

منجی باوری آنقدر در میان آدمیان با هر قومیت و دین و مذهبی به اسم ها و رسم های مختلف دیده می شود که گزاف نیست اگر بگوییم به مانند خداباوری و جاودانگی، به ادبیات دینی، یکی از «فطریات» و تنیده با خمیره ی همه آدمیان و به بیان اجتماعی، یک آرزوی دیرینه است. بدان معنا که همه ی بشریت آرزوی آمدن فردی یا رسیدن دوره ای را دارند که در آن عدالت اجتماعی در پهنای زمین فراهم شود. مهدی (ع)، ماشیح، پاراقلیطا، سوشیانت، میتریه و. . . همه اسم هایی از یک حقیقت موعود باورانه در درون نهاد بشر هستند. فرهنگ مردمان اندونزی و جاوه نیز از این قاعده مستثنا نیست. آنها معتقدند رنج های بشری به واسطه «راتو عادل» التیام خواهد یافت. برای آمدن او علائم و هم شرایطی را قائلند. بارها آن را با شخصیت های تاریخی یا اسطوره ای کشورشان تطبیق داده اند و طرفه آنکه شاید جزو معدود آیین هایی هستند که بعضی از مصادیق منجی آنان به نام «راتو عادل» زن نیز بوده است. مردمان عمدتا روستانشین اندونزی و جزایر جاوایی، که همیشه منتظر نوعی نگاه عدالت محورانه از سوی حکومت مرکزی بوده اند، از مهمترین مسائلی که در خصوص راتو عادل قائلند همین است که او عدالت و رفاه اجتماعی را به گونه ای نوین بازسازی می کند. این پژوهش با ادبیات توصیفی در خصوص منجی جزایر جاوایی سخن به میان آورده و عمدتا از منابع زبان اندونزیایی بهره برده تا این موعود آیینی را به محققان فارسی زبان حوزه عرفان و ادیان به خصوص پژوهشگران حوزه ادیان خاور دور بشناساند.

کلیدواژه ها:

منجی ، راتو عادل ، منجی جاوه ، موعود مردمان اندونزی ، ادیان خاور دور