سبک های فرزندپروری کارآمد و ناکارآمد در فرایند تربیت اخلاقی کودکان: مطالعه ای کیفی

هدف از این پژوهش بررسی سبک های فرزندپروری کارآمد و ناکارآمد در فرایند تربیت اخلاقی کودکان است. این مطالعه به روش کیفی و با استفاده از پدیدارشناسی تفسیری انجام شد. جامعه مورد مطالعه، والدین دارای حداقل یک فرزند بودند. جمع آوری داده ها در مصاحبه دوازدهم به اشباع رسید. برای استخراج دیدگاه های مبتنی بر تجربه از مصاحبه های عمیق استفاده شد. داده ها با روش هفت مرحله ای کلایزی(۱۹۷۸) تحلیل گردید. تحلیل تجارب مشارکت کنندگان منجر به شناسایی ۷ مضمون اصلی شاخص های سبک فرزندپروری کارآمد شامل همخوانی، ارزشمندسازی، فضای گفتگوی جهت دهنده هدفمند، فضای ارتباطی صمیمانه، پیوندهای خانوادگی رشددهنده، فضای انضباطی متعادل، پویایی های نگرشی تکوین بخش و ۷ مضمون اصلی از شاخص های سبک فرندپروری ناکارآمد شامل عدم همخوانی، بی ارزش سازی، فضای گفتگوی ناکارآمد، فضای ارتباطی غیرصمیمانه، پیوند های آسیب زا، فضای انضباطی نامتعادل و پویایی های نگرشی بازدارنده گردید. یافته های این پژوهش به غنای ادبیات پژوهش در حوزه فرزندپروری و تربیت اخلاقی کودکان افزوده و در راستای آموزش های والدینی می تواند استفاده شود.

کلیدواژه ها:

کودکان ، فرزندپروری ، سبک فرزندکارآمد و ناکارآمد ، تربیت اخلاقی ، پدیدارشناسی