اثربخشی رفتاردرمانی دیالکتیک بر تنظیم هیجان و انعطاف پذیری شناختی دانش آموزان دارای اضطراب اجتماعی

هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی رفتاردرمانی دیالکتیک بر تنظیم هیجان و انعطاف پذیری شناختی دانش آموزان دارای اضطراب اجتماعی بود. در این پژوهش از روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل استفاده شد و جامعه آماری آن را دانش آموزان دارای اضطراب اجتماعی  مراجعه کننده به مرکز مشاوره آموزش وپرورش منطقه ۵ شهر تهران در سال ۱۴۰۳ تشکیل دادند. نمونه پژوهش ۳۰ نفر از این دانش آموزان بودند که به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفره آزمایش و کنترل گمارده شدند. برای هر دو گروه پیش آزمون، شامل پرسش نامه تنظیم هیجانی گروس و جان (ERQ) و پرسش نامه انعطاف پذیری شناختی دنیس و وندروال (CFI) به اجرا در آمد. گروه آزمایش به مدت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت روان­درمانی گروهی دیالکتیک قرار گرفتند و گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای دریافت نکردند. هر دو گروه مجددا پس آزمون را تکمیل نموده و نتایج از طریق تحلیل کواریانس مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت. روان­درمانی گروهی دیالکتیک بر تنظیم هیجان و انعطاف پذیری شناختی دانش آموزان دارای اضطراب اجتماعی موثر است به طوری که نمرات تنظیم هیجان (ارزیابی مجدد شناختی و فرونشانی) و انعطاف پذیری شناختی بیماران گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل افزایش یافت (۰۰۱/۰P<). با توجه به اینکه  نتایج از اثربخشی این رویکرد بر متغیرهای مذکور حمایت می کند؛ استفاده از این رویکرد به مشاوران و درمان-گرانی که بر روی مشکلات اضطرابی کار می­کنند، پیشنهاد می­شود.

کلیدواژه ها:

دانش آموزان ، رفتاردرمانی دیالکتیک ، تنظیم هیجان ، انعطاف پذیری شناختی ، اضطراب اجتماعی