بازاندیشی نقش نوآوری های آموزشی در توانمندسازی نظام یادگیری مقاوم و پایداری امید به زندگی

هدفاین پژوهش به بررسی و بازاندیشی نقش نوآوری های آموزشی در تقویت نظام یادگیری مقاوم و پایداری امید به زندگی دانش آموزان پرداخت. تمرکز اصلی بر تحلیل تاثیر رویکردهای نوین آموزشی بر ظرفیت های فردی و اجتماعی یادگیرندگان بود تا خلاهای موجود در ادبیات پژوهشی پر شود و مدل هایی عملی برای مواجهه با چالش های آموزشی ارائه گردد.روشپژوهش با رویکرد ترکیبی کمی-کیفی و طرح شبه آزمایشی با گروه آزمایش و کنترل همراه با پیش آزمون و پس آزمون اجرا شد. جامعه آماری دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ را شامل می شد و نمونه ای متشکل از ۲۰۰ نفر با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای و گمارش تصادفی انتخاب گردید. مداخله نوآوری های آموزشی شامل روش های تدریس خلاقانه، فناوری های دیجیتال و یادگیری مبتنی بر پروژه طی ۱۲ هفته اعمال شد و ابزارهای سنجش عبارت بودند از مقیاس خودکارآمدی تحصیلی (پینتریچ و همکاران، ۱۹۹۱) و پرسشنامه امید به زندگی (آندرسن و اسنایدر، ۱۹۹۱)؛ تحلیل داده ها با آزمون های استنباطی مانند تی مستقل و واریانس چندمتغیره برای بخش کمی و تحلیل محتوای موضوعی برای بخش کیفی انجام گرفت.یافته هانوآوری های آموزشی سبب افزایش چشمگیر توانمندسازی نظام یادگیری از طریق تقویت مهارت های حل مسئله، خودکارآمدی و تفکر انتقادی گردید. پایداری امید به زندگی نیز با ایجاد چشم انداز مثبت و هدفمندی در دانش آموزان بهبود یافت. داده های کیفی نشان دهنده تغییرات رفتاری عمیق مانند افزایش تعامل گروهی و انگیزه یادگیری بودند که با نتایج کمی همخوانی داشتند.نوآوری (ارزش)این مطالعه با ادغام رویکردهای بین رشته ای، مدل نوینی برای کاربرد نوآوری های آموزشی در نظام های یادگیری مقاوم ارائه داد و بر خلاف پژوهش های پیشین، تاثیر هم زمان بر توانمندسازی و امید به زندگی را برجسته ساخت، که می تواند مبنایی برای سیاست گذاری های آموزشی پایدار باشد.نتیجه گیرینوآوری های آموزشی به عنوان ابزاری کلیدی، نظام یادگیری را مقاوم تر ساخت و امید به زندگی را پایدار کرد. این یافته ها بر ضرورت بازنگری برنامه های آموزشی تاکید ورزیدند تا جوامع به سمت توسعه انسانی پایدار حرکت کنند.

کلیدواژه ها:

نوآوری آموزشی ، یادگیری مقاوم ، توانمندسازی ، امید زندگی ، تاب آوری روانی ، آموزش پایدار