بازآفرینی الگوی تاب آوری آموزشی در پیوند با نوآوری های یادگیری و نقش آن در ارتقای امید به زندگی دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر بررسی اثر باز آفرینی الگوی تاب آوری آموزشی در پیوند با نوآوریهای یادگیری بر ارتقای امید به زندگی دانش آموزان بود. پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل انجام شد. جامعه پژوهش شامل دانش آموزان دوره دوم متوسطه بود که از میان آنها ۶۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب و در دو گروه آزمایش وکنترل جایگزین شدند. مداخله آموزشی شامل ۱۰ جلسه آموزشی ساختارمند با تمرکز بر مهارتهای تاب آوری روشهای یادگیری مشارکتی پروژه های گروهی و استفاده از فناوریهای تعاملی بود. ابزار گردآوری دادهها پرسشنامه امید به زندگی اسنایدر (۲۰۰۲) و پرسشنامه تاب آوری تحصیلی ساموئل و فریدا (۲۰۱۰) بودند و دادهها با استفاده از تحلیل کوواریانس چند متغیره مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها نشان داد که اجرای برنامه آموزشی مذکور به شکل معناداری امید به زندگی دانش آموزان گروه آزمایش را افزایش داد و مولفه های مرتبط با خودکارآمدی مدیریت هیجان و انگیزش تحصیلی بهبود یافتند در حالی که گروه کنترل تغییرات قابل توجهی نشان نداد. همچنین اثرات مثبت مداخله در مرحله پیگیری سه ماهه نیز حفظ شد و حاکی از پایداری اثرات برنامه بود. ارزش نوآوری پژوهش در تلفیق تاب آوری آموزشی و نوآوریهای یادگیری و ارائه مدلی کاربردی برای ارتقای توانمندیهای روانشناختی و انگیزشی دانش آموزان بود.نتیجه گیری نشان داد که بازآفرینی الگوی تاب آوری آموزشی همراه با نوآوریهای یادگیری رویکردی موثر برای افزایش امید به زندگی دانش آموزان است و میتواند به عنوان چارچوبی قابل استفاده در طراحی برنامه های آموزشی و روانشناختی مدارس مورد توجه قرار گیرد. این پژوهش زمینه ساز مطالعات تکمیلی در حوزه تاب آوری نوآوریهای یادگیری و ارتقای سلامت روانی و انگیزشی دانش آموزان شد.