تجربه تدریس زبان و ادبیات فارسی در مدارس متوسطه دوم به عنوان کانون مقاومت در برابر تغییرات آموزشی دیجیتال

آموزش زبان و ادبیات فارسی در مدارس متوسطه دوم، به عنوان یکی از ارکان اصلی حفظ هویت فرهنگی و ملی، در برابر تغییرات آموزشی دیجیتال نقش مقاومتی ایفا می کند. این پژوهش با رویکردی مروری به بررسی تجربه های تدریس زبان و ادبیات فارسی در مواجهه با دیجیتالی شدن آموزش می پردازد. با گسترش فناوری های دیجیتال، از جمله پلتفرم های آموزش مجازی، چالش هایی مانند کاهش تعاملات کلاسی، ساده سازی مفاهیم ادبی و محدودیت های دسترسی به فناوری در مناطق محروم، آموزش ادبیات را تحت تاثیر قرار داده است. معلمان ادبیات با تکیه بر روش های سنتی تدریس، مانند بحث های حضوری و تحلیل عمیق متون، در برابر این تغییرات مقاومت می کنند تا ارزش های ادبی و فرهنگی را حفظ کنند. این مقاومت نه به معنای نفی فناوری، بلکه تلاشی برای ایجاد تعادل بین روش های سنتی و دیجیتال است. پژوهش حاضر نشان می دهد که معلمان با استفاده از استراتژی های تعاملی و حضوری، نقش کلیدی در پرورش تفکر انتقادی و تقویت هویت ملی دانش آموزان ایفا می کنند. همچنین، طراحی محتوای دیجیتال متناسب با ادبیات فارسی و تقویت مهارت های دیجیتال معلمان به عنوان راهکارهایی برای تلفیق فناوری با آموزش سنتی پیشنهاد شده است. این مطالعه بر اهمیت حفظ عمق محتوایی ادبیات فارسی در عصر دیجیتال تاکید دارد و نشان می دهد که معلمان می توانند با استفاده هدفمند از فناوری، کیفیت آموزش را ارتقا دهند، بدون اینکه ارزش های بنیادین ادبیات را فدا کنند. در نهایت، این پژوهش پیشنهاد می کند که سیاست گذاران آموزشی با حمایت از معلمان و طراحی برنامه های درسی منعطف، به حفظ میراث ادبی و فرهنگی در نظام آموزشی کمک کنند.

کلیدواژه ها:

ادبیات فارسی ، آموزش دیجیتال ، مقاومت آموزشی ، هویت فرهنگی ، روش های سنتی