پیوند آموزش مهارت های زندگی با پیشرفت تحصیلی؛ مطالعه ای بر نقش معلمان

این پژوهش با هدف بررسی جامع و عمیق پیوند میان آموزش مهارت های زندگی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان، با تمرکز ویژه بر نقش محوری معلمان در این فرایند، انجام شده است. در دنیای پیچیده و متغیر قرن بیست و یکم، صرف انتقال دانش محتوایی برای موفقیت تحصیلی و اجتماعی کافی نیست؛ توسعه ابعاد روانی، اجتماعی و هیجانی دانش آموزان از طریق مهارت های زندگی (LSMs) ضروری است. این مطالعه با رویکرد ترکیبی (کمی و کیفی) و با الهام از مدل های نظری یادگیری اجتماعی و شناختی، به دنبال پاسخگویی به این پرسش بود که مهارت های زندگی چگونه بر عملکرد تحصیلی اثر می گذارد و معلمان چه نقشی در تسهیل و ترویج این مهارت ها ایفا می کنند. جامعه آماری شامل نمونه ای از دانش آموزان، معلمان و مدیران مدارس در مقاطع مختلف تحصیلی بود. داده های کمی از طریق پرسشنامه های استاندارد سنجش مهارت های زندگی و نمرات تحصیلی جمع آوری و با استفاده از آزمون های آماری استنباطی (مانند رگرسیون و همبستگی چندگانه) تحلیل شدند. داده های کیفی از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با معلمان و مدیران به دست آمد تا عمق نقش حرفه ای آن ها روشن شود. یافته ها نشان دادند که بین مهارت هایی نظیر خودآگاهی، مدیریت هیجان، تصمیم گیری و حل مسئله با نمرات تحصیلی بالاتر همبستگی مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین، نتایج کیفی تاکید کردند که معلمانی که خود الگوی مهارت های زندگی هستند و از روش های آموزش فراشناختی استفاده می کنند، تاثیر بیشتری بر توسعه این مهارت ها در دانش آموزان دارند. نتیجه گیری نهایی این است که ادغام هدفمند آموزش مهارت های زندگی در برنامه درسی، با تکیه بر نقش محوری و توسعه حرفه ای معلمان، یک راهبرد ضروری برای ارتقای همه جانبه پیشرفت تحصیلی است.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، پیشرفت تحصیلی ، نقش معلم ، آموزش ، روان شناسی تربیتی