مطالعه تطبیقی معناشناسی صفات الهی ( احد و واحد) در قرآن کریم از دیدگاه مفسران فریقین

یکی از اهداف قرآن کریم، شناخت و معرفت به خداوند است. به همین منظور در موارد مختلف از اوصاف الهی یاد می کند. اما به دلیل تمرکز مفسران بر دستیابی به معارف قرآنی و کشف مراد الهی از آیات، معناشناسی اوصاف الهی، کمتر مورد توجه قرار گرفته است. همین امر در برخی موارد باعث غلفت از هدف قرآن در شناخت اوصاف الهی شده و در برخی موارد نیز سوء فهم درمعرفت به اوصاف الهی را در پی داشته است. پژوهش حاضر با روش توصیفی- تحلیلی به بررسی مقایسه ای دو وصف از اوصاف الهی در قرآن می پردازد که محور اثبات توحید خداوند است و چنین نتیجه می دهد که واژه احد به معنای بسیط بودن ذات باریتعالی است و خداوند از هر گونه اجزاء و کثرت درون ذاتی مبراء است. واژه واحد نیز نسبت به احد گستره معنایی بیشتری دارد و بیانگر معنای نفی تعدد و کثرت برون ذاتی خداوند است. با مقایسه این دو واژه نیز مشخص می شود که واژه احد و واحد در واقع برای توصیف خداوند به یکتایی و یگانگی او لازم و ملزوم یکدیگرند