بررسی تاثیر آموزش مدیریت خشم بر کاهش تعارضات بین فردی در ایستگاه های آتش نشانی

در محیط های عملیاتی و پرخطر مانند ایستگاه های آتش نشانی، کارکنان با فشارهای روانی شدید و مخاطرات شغلی مواجه هستند که می تواند منجر به تعارضات بین فردی و کاهش هماهنگی تیمی شود. حفظ سلامت روانی و ارتقای مهارت های هیجانی در چنین محیط هایی اهمیت زیادی دارد و آموزش مدیریت خشم به عنوان یکی از راهبردهای موثر برای بهبود تعاملات میان کارکنان مطرح است. هدف این پژوهش بررسی تاثیر آموزش مدیریت خشم بر کاهش تعارضات بین فردی آتش نشانان شهر مشهد بود. این مطالعه به صورت شبه آزمایشی انجام شد و شامل ۲۰ نفر از آتش نشانان بود که به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. گروه آزمایش تحت برنامه آموزش مدیریت خشم شامل جلسات فردی و گروهی، آموزش مهارت های شناختی و رفتاری، تکنیک های آرام سازی و کنترل هیجان قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از پرسشنامه تعارضات بین فردی جمع آوری شد و تحلیل آماری با نرم افزار SPSS و آزمون ANCOVA انجام شد تا اثر واقعی آموزش بر کاهش تعارضات بین فردی بررسی شود. یافته ها نشان داد که میانگین تعارضات بین فردی پیش از مداخله در هر دو گروه در سطح متوسط تا بالا بود و تفاوت معنی داری وجود نداشت (میانگین گروه آزمایش ۵۲.۳، گروه کنترل ۵۱.۷). پس از آموزش، میانگین تعارضات گروه آزمایش به ۳۹.۲ کاهش یافت و انحراف معیار آن نیز کاهش یافت، در حالی که گروه کنترل تغییر چندانی نداشت (میانگین پس آزمون ۵۰.۹). نتایج تحلیل ANCOVA نشان داد که آموزش مدیریت خشم اثر بسیار معناداری بر کاهش تعارضات بین فردی دارد (F = ۴۲.۱۸, p < ۰.۰۰۱) و تقریبا ۷۱ درصد از تغییرات پس آزمون توسط آموزش توضیح داده می شود (Partial η² = ۰.۷۱). این نتایج نشان می دهد که آموزش مدیریت خشم می تواند مهارت های حل مسالمت آمیز تعارض، کنترل هیجانات و هماهنگی تیمی را بهبود بخشد و کارکنان را در مواجهه با تنش ها و فشارهای شغلی توانمندتر کند. همچنین، یافته ها تاکید می کند که برنامه های آموزشی هیجانی می توانند سلامت روانی کارکنان و عملکرد سازمان را در ماموریت های پرخطر ارتقا دهند و تعارضات بین فردی را به طور ملموس کاهش دهند.

کلیدواژه ها:

آموزش مدیریت خشم ، تعارضات بین فردی ، آتش نشانان ، سلامت روانی ، محیط های عملیاتی.