نقش تربیت عاطفی-اجتماعی در کاهش خشونت و تعارضات در دانش آموزان

تربیت عاطفی-اجتماعی بهعنوان یکی از ارکان نوین آموزش و پرورش، با هدف شکلدهی به تواناییهای فردی و جمعی دانشآموزان،نقش اساسی در کاهش خشونت و تعارضات ایفا میکند. این رویکرد با تمرکز بر مهارتهایی چون خودآگاهی، همدلی، حل مسئله، ارتباطموثر و مدیریت هیجانات، شرایطی را فراهم میسازد که دانشآموزان بتوانند در موقعیتهای تنشزا رفتارهای سازنده و کنترلشده ازخود نشان دهند. پژوهشهای نظری و تجربی نشان میدهد که فقدان آموزش عاطفی-اجتماعی، زمینهساز تقویت رفتارهای پرخاشگرانه،تعارضات مکرر و افت تعاملات مثبت در محیط مدرسه است. در مقابل، برنامهریزی هدفمند برای آموزش این مهارتها، نهتنها روابط سالممیان دانشآموزان را تقویت میکند، بلکه حس تعلق به مدرسه و همدلی در روابط اجتماعی را نیز افزایش میدهد. عنصر کلیدی در اینفرآیند، آموزش و توانمندسازی معلمان برای بهکارگیری رویکردهای مبتنی بر تربیت عاطفی-اجتماعی در فعالیتهای روزمره آموزشیاست که میتواند به شکلگیری فرهنگ احترام، مسئولیتپذیری و کاهش رفتارهای خشونتآمیز منجر شود. این مقاله، با تکیه برتحلیلهای نظری و شواهد علمی، ساختارهای اثرگذار تربیت عاطفی-اجتماعی را بررسی کرده و به تبیین چگونگی کاهش خشونت وتعارضات دانشآموزی از طریق این رویکرد میپردازد. همچنین به نقش محیط مدرسه، سیاستهای آموزشی، و مشارکت خانوادهها دراستمرار و موفقیت برنامههای تربیت عاطفی-اجتماعی پرداخته شده است. نتایج این تحلیل نشان میدهد که تلفیق دورههای آموزشیمهارتهای زندگی با محتوای درسی، و سنجش منظم شاخصهای عاطفی-اجتماعی، میتواند به کاهش چشمگیر خشونت و تعارضاتدر مدارس منجر شود .

کلیدواژه ها:

تربیت عاطفی-اجتماعی ، خشونت ، تعارض دانشآموزی ، مهارتهای زندگی ، همدلی ، آموزش و پرورش .