هوش مصنوعی به عنوان مربی شخصی: تحولی در خودتنظیمی و یادگیری دانش آموزان

با ظهور فناوری های هوش مصنوعی،عرصه آموزش شاهد تحولی شگرف است. این مقاله به بررسی نقش هوش مصنوعی به عنوان یک «مربی شخصی» در تقویت «خودتنظیمی» دانش آموزان و تاثیر آن بر کیفیت یادگیری می پردازد. خودتنظیمی به عنوان توانایی فرد در برنامه ریزی، نظارت بر پیشرفت، مدیریت انگیزه و ارزیابی مستمر یادگیری، سنگ بنای موفقیت تحصیلی محسوب می شود. با استفاده از چارچوب نظری زیمرمن، این مقاله نشان می دهد که چگونه ابزارهای هوش مصنوعی مانند سامانه های یادگیری هوشمند، دستیاران مجازی و پلتفرم های تحلیل یادگیری، می توانند هر یک از مولفه های خودتنظیمی (شناخت، انگیزش و رفتار) را با ارائه برنامه ریزی شخصی، بازخورد فوری و تحلیل پیشرفت، تقویت کنند. مقاله حاضر به تاثیر این فناوری ها در دستیابی به یادگیری عمیق تر و افزایش موفقیت تحصیلی می پردازد و در عین حال، چالش های مهمی از قبیل حریم خصوصی، شکاف دیجیتالی و خطر وابستگی بیش از حد را مورد بحث قرار می دهد. در نهایت، نتیجه گرفته می شود که هوش مصنوعی نه به عنوان جایگزین، بلکه به عنوان یک همکار و توانمندساز قدرتمند برای معلمان و دانش آموزان، می تواند زمینه ساز تحولی بنیادین در فرآیند یادگیری باشد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی در آموزش ، یادگیری خودتنظیم ، کیفیت یادگیری ، شخصی سازی آموزش ، تحلیل یادگیری