ارزیابی خودتنظیمی و خودکنترلی در یادگیری دانش آموزان

باخودتنظیمی و خودکنترلی به عنوان دو مولفه کلیدی در فرآیند یادگیری، نقش مهمی در موفقیت تحصیلی دانش آموزان ایفا می کنند. خودتنظیمی به توانایی دانش آموز در برنامه ریزی، نظارت و ارزیابی فرآیند یادگیری خود اشاره دارد و شامل مهارت هایی نظیر تعیین اهداف، مدیریت زمان، استفاده از استراتژی های یادگیری و بازخوردگیری مستمر است. خودکنترلی نیز به توانایی کنترل رفتارها، هیجانات و انگیزه ها در مسیر رسیدن به اهداف تحصیلی مرتبط است. هدف این پژوهش، بررسی سطح خودتنظیمی و خودکنترلی در میان دانش آموزان و تعیین ارتباط آن با عملکرد تحصیلی آنان است. روش تحقیق به شیوه توصیفی-تحلیلی و با استفاده از پرسشنامه های استاندارد خودتنظیمی و خودکنترلی انجام شد. نمونه تحقیق شامل تعداد قابل توجهی از دانش آموزان دوره ابتدایی و متوسطه بود که با روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند. یافته ها نشان دادند که سطح خودتنظیمی و خودکنترلی در دانش آموزان از میزان متوسط تا بالا متغیر است و دانش آموزانی که مهارت های خودتنظیمی و خودکنترلی بالاتری دارند، در مدیریت زمان، برنامه ریزی درسی و تمرکز بر یادگیری عملکرد بهتری از خود نشان می دهند. همچنین، تحلیل داده ها بیانگر وجود ارتباط مثبت و معنادار بین خودتنظیمی، خودکنترلی و موفقیت تحصیلی دانش آموزان است، به طوری که افزایش توانایی در هر یک از این حوزه ها، می تواند منجر به بهبود عملکرد تحصیلی و ارتقاء انگیزه یادگیری شود. نتایج پژوهش تاکید می کند که معلمان و والدین با تقویت مهارت های خودتنظیمی و خودکنترلی در دانش آموزان، می توانند زمینه های رشد فردی، افزایش مسئولیت پذیری و استقلال در یادگیری را فراهم سازند. در نهایت، پیشنهاد می شود که برنامه های آموزشی و کارگاه های مهارت آموزی با محوریت خودتنظیمی و خودکنترلی در مدارس طراحی و اجرا شود تا اثرات مثبت بلندمدت بر پیشرفت تحصیلی و توسعه مهارت های یادگیری مادام العمر حاصل گردد.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی ، خودکنترلی ، یادگیری ، موفقیت تحصیلی ، مهارت های یادگیری