بررسی تاثیر توامان نانو اکسید مس و الیاف پلی پروپیلن در مخلوط آسفالتی به منظور جلوگیری از شیار شدگی

شیارشدگی یکی از خرابی های رایج روسازی های آسفالتی است که معمولا ناشی از تراکم نامناسب، از دست دادن مصالح یا مقاومت برشی ناکافی مخلوط آسفالتی ایجاد می شود. در این پژوهش، تاثیر ترکیب نانواکسید مس و الیاف پلی پروپیلن بر بهبود مقاومت مخلوط آسفالتی در برابر شیارشدگی بررسی شد. ابتدا با استفاده از آزمایش های مدول برجهندگی و خزش دینامیکی، درصد بهینه نانواکسید مس تعیین گردید. نتایج نشان داد که افزودن دو درصد نانواکسید مس، مدول برجهندگی مخلوط آسفالتی را تا ۵۰ درصد افزایش می دهد. در مرحله بعد، مقادیر ۰.۱، ۰.۳ و ۰.۵ درصد الیاف پلی پروپیلن به مخلوط آسفالتی حاوی دو درصد نانواکسید مس اضافه شد. نتایج نشان داد که افزودن۰.۳ درصد الیاف پلی پروپیلن، مقاومت مارشال مخلوط آسفالتی را تا ۵.۲ درصد بهبود می بخشد. با این حال، افزایش میزان الیاف به بیش از ۰.۳ درصد، به دلیل کاهش چسبندگی بین قیر و مصالح سنگی، تاثیر منفی بر مقاومت مارشال داشت. همچنین، افزودن الیاف پلی پروپیلن روانی مارشال مخلوط آسفالتی را کاهش می دهد. نانواکسید مس به تنهایی نیز موجب افزایش روانی مخلوط شد. به طور کلی، ترکیب دو درصد نانواکسید مس و ۰.۳ درصد الیاف پلی پروپیلن، مقاومت مخلوط آسفالتی را تا ۸.۱ درصد افزایش داد و تعادلی بین روانی و سختی مخلوط ایجاد کرد. این نتایج نشان می دهد که استفاده هم زمان از این دو افزودنی می تواند به عنوان یک راهکار موثر برای بهبود عملکرد مخلوط های آسفالتی در برابر شیارشدگی و افزایش مقاومت مکانیکی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

شیار شدگی ، نانو اکسید مس ، الیاف پلی پروپیلن ، روسازی آسفالتی