مقایسه معماری بیوفیلیک و معماری ترمیمی: بررسی رویکردهای هم گرا در طراحی فضاهای انسانی و طبیعی

در دهه های اخیر، بحران های زیست محیطی، تنش های روانی شهرنشینی و گسست انسان از طبیعت، توجه پژوهشگران و معماران را به سوی رویکردهایی جلب کرده که هدف آن ها بازپیوند انسان و محیط زیست در بستر طراحی معماری است. معماری بیوفیلیک و معماری ترمیمی دو رویکرد برجسته در این زمینه به شمار می روند. این پژوهش با هدف تحلیل تطبیقی میان این دو رویکرد، با استفاده از روش تحلیل کیفی و مطالعات موردی، به بررسی و مقایسه سه نمونه معماری معاصر شامل بیمارستان KTPH سنگاپور (بیوفیلیک)، مرکز مگی در بریتانیا (میان رویکردی) و پارک صدساله چولالونگ کورن تایلند (ترمیمی/زیست محور) می پردازد. نتایج پژوهش نشان می دهد که اگرچه این دو رویکرد در اهدافی مانند ارتقاء کیفیت زیستن و سلامت روان هم پوشانی دارند، اما در ابزارها، استراتژی های طراحی، و الویت بندی عناصر تفاوت هایی اساسی وجود دارد. معماری بیوفیلیک بیشتر بر ادراکات حسی، الگوهای زیستی و حضور مستقیم طبیعت تمرکز دارد، در حالی که معماری ترمیمی تاکید بیشتری بر پویایی اجتماعی، احساس کنترل، خلوت گزینی و حمایت روانی دارد. تحلیل نمونه ها نشان داد که تلفیق این دو رویکرد می تواند منجر به طراحی فضاهایی شود که نه تنها از نظر زیباشناختی با طبیعت هم خوانی دارند، بلکه در ارتقاء رفاه ذهنی و تعاملات انسانی نیز موثرند.

کلیدواژه ها:

معماری بیوفیلیک ، معماری ترمیمی ، طراحی طبیعت محور ، سلامت روان ، تحلیل تطبیقی