تحلیل تطبیقی اثر سبک های رهبری آموزشی معلمان ریاضی بر عملکرد تحصیلی دانش آموزان: رویکرد روان شناختی-تربیتی به موفقیت یا شکست

این مقاله به تحلیل تطبیقی اثر سبک های رهبری آموزشی معلمان ریاضی بر عملکرد تحصیلی دانش آموزان می پردازد و با رویکرد روان شناختی-تربیتی، سازوکارهای موفقیت یا شکست را تبیین می کند. هدف آن است که روشن شود سبک های یادگیری محور، حمایتی، مشارکتی و آمرانه چگونه از مسیرهایی مانند خودکارآمدی ریاضی، انگیزش درونی، راهبردهای خودتنظیمی، ادراک عدالت و جو کلاس حمایتی بر پیامدهای تحصیلی اثر می گذارند. روش تحقیق به صورت تحلیلی-توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مقالات معتبر انجام شده است؛ بدین معنا که نظریه ها، الگوهای سنجش رهبری آموزشی و یافته های تجربی به صورت نظام مند گردآوری، نقد و یکپارچه سازی می شوند تا الگوی تبیینی قابل اتکا فراهم آید. نتایج نشان می دهد سبک یادگیری محور و حمایتی از طریق افزایش خودکارآمدی، تقویت انگیزش و کاهش اضطراب ریاضی، بهبود معنادار در عملکرد ایجاد می کند، در حالی که سبک آمرانه با تشدید اضطراب و کاهش فرصت بازخورد سازنده، افت عملکرد را محتمل می سازد. همچنین نقش شرایط زمینه ای مانند اندازه کلاس، پیشینه عملکرد، و وضعیت اجتماعی-اقتصادی به عنوان عوامل تعدیل گر برجسته می شود. جمع بندی تحلیلی مقاله، نقشه ای برای توانمندسازی معلمان ریاضی در قالب راهبردهای بازخورد دقیق، ارزیابی تکوینی و طراحی فعالیت های یادگیری همیارانه ارائه می کند و پیامدهای عملی برای مدیریت مدرسه و برنامه های توسعه حرفه ای را تبیین می سازد.

کلیدواژه ها:

رهبری آموزشی ، ریاضی ، عملکرد تحصیلی ، خودکارآمدی ، انگیزش درونی ، جو کلاس