نقش رهبری دیجیتال و تحول دیجیتال در ارتقای نوآوری آموزشی: بررسی نقش واسطه ای تعاملات اجتماعی و آموزشی در یک دانشگاه نظامی

هدف اصلی این پژوهش، تحلیل اثرات تحول دیجیتال و رهبری دیجیتال نوآوری آموزشی با نقش واسطه ای تعاملات اجتماعی و آموزشی در دانشجویان یک دانشگاه نظامی در سال ۱۴۰۳ بود. پژوهش حاضر از نظر اهداف خود تحقیقات کاربردی است و باتوجه به ماهیت موضوع و اهداف پژوهش توصیفی از نوع همبستگی و مدل معادلات ساختاری بود. جامعه آماری تحقیق شامل کلیه دانشجویان یک دانشگاه نظامی در بهار سال ۱۴۰۳(۱۸۰۰ نفر) بود. با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی ساده و از طریق جدول مورگان تعداد ۳۱۷ نفر به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. ابزار پژوهش چهار پرسش نامه، شامل پرسش نامه تحول دیجیتال النعیمی و همکاران (۲۰۲۲)، پرسش نامه رهبری دیجیتال دیکباس و همکاران (۲۰۲۲)، و پرسش نامه های نوآوری آموزشی و تعاملات اجتماعی- آموزشی محقق ساخته بود که پایایی آن ها با استفاده از آلفای کرونباخ به ترتیب ۸۵/۰، ۸۵/۰، ۸۹/۰و ۸۱/۰ به دست آمد. داده ها با استفاده از آزمون های ضریب همبستگی پیرسون و مدل معادلات ساختاری با استفاده از نرم افزار SPSS۲۸ و Smart PLS۳ تجزیه وتحلیل شد. یافته های پژوهش نشان داد که: بین تحول دیجیتال با نوآوری آموزشی رابطه مستقیم معنی داری وجود دارد. بین تحول دیجیتال با تعاملات اجتماعی و آموزشی رابطه مستقیم مثبت و معنی داری وجود دارد. بین رهبری دیجیتال با نوآوری آموزشی رابطه مستقیم مثبت و معنی داری وجود دارد. بین رهبری دیجیتال با تعاملات اجتماعی و آموزشی رابطه مستقیم معنی داری وجود دارد. بین تعاملات اجتماعی و آموزشی با نوآوری آموزشی رابطه مستقیم مثبت و معنی داری وجود دارد. بین تحول دیجیتال با نوآوری آموزشی با نقش میانجی تعاملات اجتماعی و آموزشی رابطه غیر مستقیم معنی داری وجود دارد. بین رهبری دیجیتال با نوآوری آموزشی با نقش میانجی تعاملات اجتماعی و آموزشی رابطه غیر مستقیم معنی داری وجود ندارد.

کلیدواژه ها:

تحول دیجیتال ، رهبری دیجیتال ، نوآوری آموزشی ، تعاملات اجتماعی- آموزشی ، دانشجویان