برازش مدل ساختاری رابطه بین تفکر و تلاش برای خودکشی در نوجوانان، باتوجه به متغیرهای میانجی انسجام خانواده و شفقت به خود

مقدمه:  خودکشی دومین علت اصلی مرگ و میر در سنین ۱۵ تا ۲۹ سال در سطح جهان است. هدف این مطالعه، بررسی نقش تعدیل گر انسجام خانواده و شفقت به خود در ارتباط بین افکار و اقدام به خودکشی در میان نوجوانان شهر تهران در سال ۱۳۹۹ بود.روش: این پژوهش از نوع مطالعات همبستگی مبتنی بر تحلیل روابط ساختاری (مدل سازی معادلات ساختاری) است. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دختر و پسر پایه های دهم، یازدهم و دوازدهم شهر تهران در سال تحصیلی ۱۳۹۸-۱۳۹۹ بود. نمونه گیری به روش خوشه ای چند مرحله ای  انجام شد. ابزارهای گرد آوری داده شامل مقیاس شفقت به خود، پرسش نامه انسجام خانواده و گویه هایی  افکار خودکشی و اقدام به خودکشی در طی ۱۲ ماه گذشته  بودند. داده ها با استفاده از مدل معادلات ساختاری و رویکرد کمترین مربعات جزئی تجزیه و تحلیل شدند.نتایج: نتایج پژوهش نشان داد بین انسجام خانواده و اقدام به خودکشی، رابطه ای معکوس و معنا دار وجود دارد. همچنین، بین بعد منفی شفقت به خود و اقدام به خودکشی، رابطه ای مستقیم و معنا دار و بین بعد مثبت شفقت به خود و اقدام به خودکشی ، رابطه ای معکوس و معنا دار مشاهده شد. تحلیل اثرات تعاملی نیز نشان داد شفقت به خود نقش تعدیل گر بین افکار خودکشی و اقدام به خودکشی ایفا می کند. همچنین، انسجام خانواده نیز این رابطه را تعدیل می‎کند.بحث و نتیجه گیری: این یافته­ ها بیانگر آن است که انسجام خانواده به یک عنوان یک منبع بیرونی موثر و شفقت به خودبه عنوان منبع درونی موثر، می توانند به عنوان سپر محافظتی در برابر گرایش نوجوانان به رفتارهای پرخطر، از جمله اقدام  به خودکشی، عمل کنند.

کلیدواژه ها:

افکار خودکشی ، اقدام به خودکشی ، شفقت به خود ، انسجام خانواده ، نوجوانان