بررسی اثر روش های تدریس مبتنی بر داستان سرایی بر تقویت مهارت های زبانی در دانش آموزان دبستان

هدف از این پژوهش، بررسی تاثیر روش های تدریس مبتنی بر داستان سرایی در تقویت مهارت های زبانی دانش آموزان دبستان است. داستان سرایی به عنوان یکی از روش های خلاقانه در آموزش، می تواند علاوه بر جلب توجه و انگیزه یادگیری، منجر به گسترش توانایی های گفتاری، شنیداری، خوانداری و نوشتاری در کودکان شود. در این پژوهش، با مرور ادبیات نظری و مطالعات پیشین، مولفه های کلیدی داستان سرایی در آموزش زبان شناسایی شده و چگونگی اثرگذاری آن بر مهارت های زبانی دانش آموزان تحلیل می شود. یافته ها نشان می دهند که روایت پردازی منظم، استفاده از تصاویر و زبان ساده، و مشارکت فعال دانش آموزان در خلق یا بازگویی داستان ها، می تواند منجر به افزایش دایره واژگان، بهبود دستور زبان، ارتقای توانایی بیان شفاهی و تقویت درک مفهومی شود. همچنین، داستان سرایی زمینه ای برای تقویت خلاقیت و اعتمادبه نفس زبانی فراهم می آورد و می تواند یکی از محورهای مهم برنامه ریزی آموزشی در دوره ابتدایی باشد. با توجه به اثرات مثبت این رویکرد، پیشنهاد می شود نظام آموزشی از داستان سرایی به عنوان یک ابزار اساسی در

کلیدواژه ها:

داستان سرایی ، مهارت های زبانی ، دانش آموزان دبستان ، آموزش خلاق ، تدریس زبان