آموزش ترکیبی:تلفیق حضوری و آنلاین

. چکیده (Abstract)آموزش ترکیبی، که به عنوان یادگیری آمیخته نیز شناخته می شود، یک پارادایم آموزشی پیشرفته است که به دنبال غلبه بر کاستی های مدل های صرفا حضوری (سنتی) و صرفا الکترونیکی (آنلاین) است. این رویکرد، تلفیقی استراتژیک، هدفمند و هوشمندانه از بهترین عناصر یادگیری رو در رو و تعاملات مبتنی بر فناوری های دیجیتال است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل جامع، تبیین مبانی فلسفی و نظری، معرفی مدل های رایج، و بررسی مزایا، موانع و ارائه چارچوب های اجرایی موثر برای پیاده سازی این الگو صورت گرفته است.در دهه های اخیر، نظام های آموزشی در سراسر جهان تحت تاثیر پیشرفت های شگرف تکنولوژی و نیاز به تربیت شهروندانی با مهارت های انطباقی قرار گرفته اند. آموزش ترکیبی در پاسخ به این تحولات، امکان ایجاد انعطاف پذیری زمانی و مکانی برای یادگیرندگان را فراهم می آورد. این الگو، به طور ویژه ای بر اصل شخصی سازی مسیر یادگیری تاکید دارد، به طوری که هر دانش آموز یا دانشجو می تواند با سرعت و عمق مناسب خود به محتوا دسترسی یابد و زمان کلاس های حضوری برای فعالیت های سطح بالاتر مانند تحلیل، بحث گروهی، حل مسئله های پیچیده و تعاملات اجتماعی-آموزشی اختصاص داده شود. بخش آنلاین نیز وظیفه انتقال دانش پایه، تکرار و تقویت مطالب را بر عهده می گیرد.نتایج بررسی ها نشان می دهد که اجرای موفق یادگیری آمیخته مستلزم تمرکز بر سه ستون اصلی است: طراحی آموزشی دقیق که تضمین کننده هم افزایی دو محیط باشد؛ توانمندسازی و توسعه حرفه ای معلمان که نقش آن ها از انتقال دهنده به تسهیل گر و مربی تغییر می یابد؛ و فراهم آوری زیرساخت های فناورانه عادلانه و پایدار. این مقاله ضمن مرور ادبیات نظری و مدل های عملیاتی، چالش های پیش روی محیط های آموزشی ایران، از جمله نابرابری دسترسی دیجیتال و نیاز به بومی سازی الگوها، را مورد واکاوی قرار می دهد. در نهایت، با ارائه پیشنهاداتی مشخص، راهکارهایی برای سیاست گذاری و حرکت هدفمند به سمت یک سیستم آموزشی کارآمدتر، عادلانه تر و متناسب با نیازهای آینده ارائه می شود. این مقاله در ۹ بخش سازماندهی شده تا پوشش دهنده تمامی ابعاد نظری و عملیاتی این موضوع حیاتی باشد.

کلیدواژه ها:

آموزش ترکیبی ، یادگیری آمیخته ، آموزش الکترونیکی ، یادگیری حضوری ، طراحی آموزشی ، فناوری آموزشی ، انعطاف پذیری ، شخصی سازی آموزش ، کلاس وارونه.