آموزش مهارت های ارتباطی بر بهبود تعامل همسالان خجالتی

این پژوهش با هدف تبیین و طراحی چارچوبی مدرسه محور برای آموزش مهارت های ارتباطی به دانش آموزان خجالتی و سنجش تاثیر آن بر بهبود تعامل همسالان انجام شده است. مسئله محوری، چرخه اجتناب اجتماعی و کاهش مشارکت گروهی در میان دانش آموزان کم جرات است که به تضعیف احساس کارآمدی اجتماعی می انجامد. روش تحقیق به صورت تحلیلی توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مرور نظام مند مقالات معتبر انجام شده و بر ادبیات خودنظم دهی هیجانی، توجه انتخابی و خودکارآمدی اجتماعی تکیه دارد. بر پایه این مبانی، برنامه ای دوازده جلسه ای برای تقویت گوش دادن فعال، پرسشگری سازنده، آغازگری گفت وگو، بازخورد توصیفی و ابراز محترمانه طراحی می شود که در بافت طبیعی کلاس قابل اجراست. جمع بندی شواهد نشان می دهد اجرای منظم این برنامه با روتین های کوتاه، نقش تسهیل گر معلم و همیاری همسالان، به افزایش فراوانی آغازگری، بهبود کیفیت پاسخ های کلامی و غیرکلامی، کاهش اجتناب از موقعیت های گروهی و ارتقای احساس تعلق مدرسه ای می انجامد. همچنین، توصیف سازوکار تغییر نشان می دهد که تجربه های موفق کوچک و بازخورد همسالان، باور به توانایی تعامل را تقویت می کند و پایداری رفتارهای ارتباطی را تسهیل می سازد. بر این اساس، مقاله راهبردهای اجرا، ارزیابی فرایندی و پیامدی، و ملاحظات اخلاقی و عدالت آموزشی برای بومی سازی در مدرسه ایرانی را پیشنهاد می کند.

کلیدواژه ها:

خجالتی بودن ، تعامل همسالان ، مهارت های ارتباطی ، خودکارآمدی اجتماعی ، گوش دادن فعال ،