بررسی نقش میانجیگری انعطاف پذیری روانشناختی در رابطه بین طرحوارههای ناسازگار اولیه و رضایت زناشویی

رضایت زناشویی یکی از مهمترین شاخصهای سلامت روانی و کیفیت زندگی در زوجین است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش واسطه ای انعطاف پذیری روانشناختی در رابطه بین طرحواره های ناسازگار اولیه و رضایت زناشویی انجام شد. این مطالعه به روش توصیفی-همبستگی و با استفاده از روش تحلیل مسیر انجام گرفت. نمونه پژوهش متشکل از ۳۵۴ نفر از افراد متاهل ساکن شهر تهران بود که از طریق روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. یافته ها نشان داد که طرحواره های ناسازگار اولیه همبستگی منفی معناداری با رضایت زناشویی دارند. آزمون سوبل نشان داد که انعطاف پذیری روانشناختی نقش واسطه ای معناداری در رابطه بین طرحواره های ناسازگار اولیه و رضایت زناشویی دارد. این نتایج نشان می دهد که طرحواره های ناسازگار اولیه هم به صورت مستقیم و به صورت غیرمستقیم از طریق کاهش انعطاف پذیری روانشناختی، رضایت زناشویی را کاهش می دهند. یافته های پژوهش بر اهمیت مداخلات درمانی در کاهش طرحواره های ناسازگار و افزایش انعطاف پذیری روانشناختی برای ارتقای کیفیت روابط زناشویی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

انعطاف پذیری روانشناختی ، طرحواره های ناسازگار ، رضایت زناشویی ، مداخلات درمانی ، روانشناسی