بررسی رابطه بین واکنش پذیری عاطفی و خود سرزنش گری در زنان مطلقه

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین واکنش پذیری عاطفی و خودسرزنش گری در زنان مطلقه انجام شد. روش این پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش تمامی ۳۶۹ زنان ۳۰ تا ۴۰ ساله مطلقه تحت سرپرستی کمیته امداد امام خمینی (ره) شهر گرگان در سال ۱۴۰۴ تشکیل داده اند. با توجه به تعداد جامعه بر اساس جدول کرجسی و مورگان تعداد با احتمال پرسشنامههای ناقص ۱۸۱ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. در این پژوهش از دو پرسشنامه شامل خرده مقیاس واکنش پذیری عاطفی مقیاس خودسرزنشگری تامسون و زاروف (۲۰۰۴) استفاده شد. با توجه به روش میدانی، تعیین روش آماری و استفاده از دو ابزار پرسشنامه در هر یک از مراحل کار تحقیق مورد بحث قرار گرفت و در نهایت در منطقه عملیاتی در سال ۱۴۰۴ در شهر گرگان و با توجه به روش نمونه گیری از آزمودنی ها به صورت انفرادی ابتدا توضیحات اولیه در مورد هدف پروژه و نحوه همکاری و تکمیل ابزار به آزمودنی ها داده شد و پس از کسب رضایت آگاهانه از نمونه هدف و رعایت اصول اخلاقی از جمله محرمانه بودن اجرای پژوهش ابزار در اختیار افراد گروه نمونه قرار گرفت و در نهایت اطلاعات جمع آوری شد. اطلاعات به وسیله روش آماری همبستگی پیرسون و رگرسیون گام به گام تحلیل گردید یافتهها نشان داد که بین واکنش پذیری عاطفی و خودسرزنش گری رابطه وجود دارد.

کلیدواژه ها:

خود سرزنش گری ، زنان مطلقه ، واکنش پذیری عاطفی