بررسی تاثیر آموزش مهارتهای زندگی به دانش آموزان ابتدایی بر کاهش انزواطلبی و افزایش تعاملات گروهی در کلاس درس

نظام آموزشی هر کشور نه تنها وظیفه ی انتقال دانش و مفاهیم علمی را بر عهده دارد بلکه مسئولیت پرورش انسانهایی آگاه مسئول توانمند و دارای مهارتهای اجتماعی موثر را نیز به دوش می کشد. در دنیای امروز که تغییرات فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و تکنولوژیکی با سرعت بالایی در حال وقوع است، تنها داشتن سواد علمی برای موفقیت در زندگی کافی نیست، بلکه افراد نیازمند مجموعه ای از توانایی ها و مهارتهایی هستند که بتوانند با چالش های زندگی روزمره، روابط اجتماعی، فشارهای روانی، انتخاب های مهم و موقعیت های پیچیده مواجه شوند. این مجموعه از توانایی ها در قالب 'مهارتهای زندگی' شناخته می شوند و یکی از مهمترین نقشهای آموزش و پرورش، فراهم کردن بستر آموزش این مهارت ها از سنین پایه است. یکی از مسائل شایع و نگران کننده در میان دانش آموزان ابتدایی، پدیده انزواطلبی و کم تعامل بودن برخی از آنان در محیط های جمعی همچون کلاس درس است. این دانش آموزان معمولا تمایل کمی به مشارکت در فعالیت های گروهی دارند، از برقراری ارتباط با همسالان خود دوری می کنند، احساس ناامنی یا اضطراب اجتماعی را تجربه می کنند و در نتیجه فرصت های مهمی را برای رشد اجتماعی، عاطفی و حتی تحصیلی از دست می دهند. انزواطلبی در دوران کودکی اگر به درستی شناسایی و مدیریت نشود، می تواند به مشکلات روان شناختی گسترده تری در سال های بعدی زندگی منجر شود، از جمله افسردگی، اضطراب، عدم اعتماد به نفس، ضعف در مهارت های ارتباطی و احساس طرد شدگی. مهارت هایی چون خودآگاهی، همدلی با دیگران، ارتباط موثر، روابط بین فردی، تصمیم گیری، حل مسئله، تفکر نقاد، کنترل هیجان، مقابله با استرس و مسئولیت پذیری از جمله مهارت هایی هستند که کودکان را برای تعامل سالم با دیگران، پذیرش تفاوت ها، اعتماد به نفس در جمع و مشارکت فعالانه در گروه، آماده می سازند. در این پژوهش که به شیوه مروری و با مطالعه کتابخانه ها و مراجعه به مقاله ها و تحقیق های چاپ شده و مطالب دیجیتالی گرد آوری شده است، سعی بر آن شده که به بررسی تاثیر آموزش مهارت های زندگی به دانش آموزان ابتدایی بر کاهش انزواطلبی و افزایش تعاملات گروهی در کلاس درس پرداخته شود. نتایج به دست آمده حاکی از آن است که کودکانی که در این دوران با مفاهیم پایه ای مهارت های زندگی آشنا می شوند، در مقایسه با همسالان خود که چنین آموزشی را دریافت نکرده اند، سازگاری بیشتری با محیط مدرسه دارند، اعتماد به نفس بالاتری نشان می دهند، روابط سالمتری با همسالان برقرار می کنند و کمتر دچار مشکلاتی نظیر انزوا، گوشه گیری یا پرخاشگری می شوند.

کلیدواژه ها:

مهارت زندگی ، انزواطلبی ، تعاملات ، کلاس درس ، دانش آموزان