بررسی رابطه خلاقیت و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مقطع متوسطه اول

هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه بین میزان خلاقیت و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مقطع متوسطه اول است. این مطالعه از نوع همبستگی بوده و به منظور جمع آوری داده ها، دانش آموزان پایه هشتم یک دبیرستان دولتی انتخاب شدند. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان پایه هشتم این دبیرستان بوده که از بین آنها ۵۰ نفر به روش تصادفی ساده به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای اندازه گیری میزان خلاقیت، از پرسشنامه خلاقیت تورنس (نسخه کوتاه شده) استفاده گردید که به عنوان ابزاری معتبر و پایا در این پژوهش شناخته شده است. همچنین برای اندازه گیری پیشرفت تحصیلی از معدل نیم سال تحصیلی دانش آموزان بهره برداری شد. پس از جمع آوری داده ها، تحلیل های آماری با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون صورت گرفت. نتایج تحلیل داده ها نشان داد که بین میزان خلاقیت و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. ضریب همبستگی پیرسون برابر با ۰.۶۵ بوده که نشان دهنده یک رابطه نسبتا قوی و معنادار است (p<۰.۰۱). این نتایج نشان می دهند که افزایش سطح خلاقیت می تواند بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان را به همراه داشته باشد. به عبارت دیگر، دانش آموزانی که از سطح خلاقیت بالاتری برخوردارند، تمایل به عملکرد تحصیلی بهتر دارند. این یافته ها می توانند در تدوین برنامه های آموزشی و پرورشی برای ارتقای خلاقیت دانش آموزان و در نتیجه افزایش عملکرد تحصیلی آنها مورد استفاده قرار گیرند. همچنین، نتایج این تحقیق ممکن است به عنوان یک مبنای علمی برای طراحی استراتژی های آموزشی و توسعه مهارت های خلاقیت در مدارس مختلف مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

خلاقیت ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان ، مقطع متوسطه اول ، رابطه همبستگی