بررسی تطبیقی دیدگاه علامه حلی و ابن تیمیه در باره آیه ۲۳ سوره شوری در امامت اهل بیت علیه السلام

علامه حلی با استناد به آیه ۲۳ سوره شوری (قل لا اسالکم علیه اجرا الا الموده فی القربی) و روایات ذیل آن، «مودت نسبت به اهل بیت؟عهم؟» را واجب دانسته و از وجوب این مودت، وجود منصب امامت در میان اهل بیت؟عهم؟ را نتیجه گرفته است. از سوی دیگر، ابن تیمیه به برداشت معنایی علامه حلی از واژگان آیه، و نیز به استناد علامه به روایات مرتبط و دلالت آنها، اشکال وارد کرده است و در وجود روایاتی که در منابع مورد استناد علامه آمده، تردید روا داشته است. در تحقیق پیش رو، با روش کتابخانه ای و رویکردی توصیفی- تحلیلی، نشان داده شد که برداشت علامه از آیه و الفاظ آن، هم راستا با دیدگاه لغویان، مفسران، و محتوای روایات است. افزون بر این، روایات ذیل آیه یادشده، نه تنها در منابعی که علامه به آنها استناد کرده، وجود دارند؛ بلکه از نظر سند و متن نیز، مطابق با معیارهای رجالی و حدیثی اهل سنت، بدون خدشه و قابل قبول اند.

کلیدواژه ها:

ذوی القربی ، آیه مودت ، ابن تیمیه ، امامت ، علامه حلی