وضعیت حقوق فرزند حاصل از لقاح مصنوعی با مطالعه تطبیقی در نظام حقوقی ایران و فقه امامیه و بررسی چالش های آن

مسئله تلقیح مصنوعی انسان یکی از پدیده های نوینی است که با پیشرفت دانش پزشکی به وجود آمده و به تبع آن، مسائل حقوقی گوناگونی را ایجاد کرده است از آنجا که این موضوع یکی از موضوعات جدید محسوب می شود، متاسفانه در حقوق مدون و قوانین ایران بحث محکم و قابل اعتمادی درباره آن ارائه نشده است. این پژوهش به وضعیت حقوق فرزند حاصل از لقاح مصنوعی با مطالعه تطبیقی در نظام حقوقی ایران و فقه امامیه و بررسی چالش های آن می باشد. باروری مصنوعی یکی از مباحث درحوزه های حقوقی،پزشکی و اخلاقی در زمانه ی کنونی است. درحالی که مخالفان این روش نگرانی هایی دارند، موافقان بر پایه های فقهی و حقوقی معتقدند که کودکان حاصل از این شیوه باید از حقوق کامل برخوردار باشند، موضوعی که در این پژوهش بررسی خواهد شد. این مقاله به شیوه ای تحلیلی و توصیفی نوشته شده و در آن از مقالات مختلفی که در منابع ذکر شده اند، استفاده شده است. حقوق کودکان حاصل از باروری مصنوعی در فقه و حقوق اسلامی برای افراد استفاده کننده از روش های علمی که هویت والدین و حق رحم جایگزین مشخص است، تضمین می شود. اساسی ترین این حقوق شامل بهره مندی از ارث، تامین نیازهای اقتصادی، و برابری با دیگر شهروندان می باشد. کودکانی که از طریق باروری مصنوعی و با اسپرم مشخص متولد می شوند، حق ارث از صاحب اسپرم دارند. اما اگر اسپرم از فرد ناشناس باشد، رابطه ارثی و تامین نیازهای مالی از طرف صاحب اسپرم قطع می شود و کودک تنها از مادر ارث می برد و مسئولیت تامین مالی کودک برعهده مادر خواهد بود.

کلیدواژه ها:

حقوق ، لقاح مصنوعی ، فقه